اين متون و ديگر گزارش‌ها كه درشت خويي عمر و سخت گيري وی را در بيان نظراتش می‌نمايانند ، دلالت دارند بر اينكه كسي كه چنين روش و رفتاري داشت بعيد نبود از تدوينِ همه احاديث ـ تنها با انگيزه نابودي فضائل اهل بيت ـ جلوگيري كند .

اگر عُمَر در پي اين هدف می‌بود ، از اَحَدي باك نداشت و از ترديد صحابه نمی‌هراسيد و در آنچه می‌خواست درنگ نمی‌ورزيد و براي تدوين ، خطوط قرمز تعيين می‌كرد ؛ چنان كه درباره «مُتْعَه» با جرأت و قدرت گفت : «دو متعه در عهد رسول خدا بود ، آن دو را حرام می‌سازم و مرتکبانِ آن را مجازات می‌كنم» .

بنابراين ، مسئله خلافت و گستاخي بر زهرا٢ و گرفتن فدك از آن حضرت و دستگيری علی علیه‌السلام براي بيعتِ اجباري با ابوبكر و . . . يك چيز است ، و منع از تدوين براي غرضي ، چيز ديگر می‌باشد .

ثالثاً : در تاريخ ثبت است كه ابوبکر و عُمَر درباره فضائل علی علیه‌السلام و اهل بيت پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم رواياتِ زيادي را نقل كرده‌اند . محب الدين طبري بابي را با اين عنوان منعقد ساخته است : «ذكر ما رواه أبوبكر في فضائل عليّ» (نقلِ آنچه ابوبكر در فضائل علي روايت كرد) . . . از جمله احاديث اين باب ، روايات زير است :

— عبادت بودن نگاه به علي .

— برابري كفِ دستِ علي با دستِ پيامبر .

— اينكه پيامبر براي علي خيمه‌ای زد و براي فرزندانش خيمه‌ای ديگر .

— اين حديث كه : علي نسبت به پيامبر ، به منزله پيامبر است نسبت به پروردگار .

— اينكه احدي از صراط نمی‌گذرد مگر با جوازي كه علي آن را بنويسد .

[١٩٥]. أنساب الأشراف ١: ٥٨٦؛ عبدالله بن سبأ ١: ١٣٣.