پيش عبدالله بن مسعود آمد با او جزوه‌ای بود كه از سخنان ابو درداء و قصه‌های او در آن درج شده بود ، به ابن مسعود گفت : اي ابا عبدالرَّحمان ، آيا به سخن برادرت ـ ابو درداء ـ در اين صحيفه نمی‌نگري؟ ابن مسعود آن صحيفه را ستاند و به خواندن و نگاه كردن در آن پرداخت تا اينكه به منزلش درآمد ، به كنيزش گفت : تشتي پر از آب برايم بياور! پس از آنكه كنيز تشت آب را آورد ، ابن مسعود صحيفه را در آب فرو برد و آن را می‌مالاند و می‌خواند :

الر تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْمُبِينِ * إِنَّا أَنْزَلْناهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ * نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ أَحْسَنَ الْقَصَصِ ؛[٢٢٦] الر ، اين ، آيات كتاب روشن گر [و متمايز از ديگر كتاب ها] است ، ما قرآن را به زبانِ عربي نازل كرديم تا عقلتان را (در آن) به كار بريد ؛ ما شيوا و گوياترين سخنان را برايت حكايت می‌كنيم .

آيا قصه‌هایی نيكوتر از قصه‌های خدا را می‌خواهيد؟ آيا سخني بهتر از سخن خدا را خواهانيد ؟! [٢٢٧]

اگر به مجموعه اين احاديث بنگريم و به يك ديگر پيوستشان دهيم به نتايجي دست می‌يابيم كه بر خلاف آن چيزي است كه اصحاب ديدگاه پيشين ، به آن رسيدند .

توضيح اين سخن را در ضمن چند نكته بيان می‌كنيم :

الف) از رواياتِ کتاب و ديگر احاديث به دست می‌آيد كه در بيشترِ اين صحيفه‌ها و كتاب‌ها نگرش‌های حيرت آوري وجود داشت كه پيش از آن ، مسلمانان نشنيده بودند و با سرشتِ تشريع اسلامي پيوند نمی‌يافت و به همين جهت ، تعجّب برانگيز بود .

اگر محتواي اين كتاب‌ها با بافته‌های فكري و مأنوسات ذهني آنان هماهنگ

[٢٢٦]. سوره يوسف (١٢) آیه ١ـ٣.

[٢٢٧]. تقييد العلم: ٥٤ ـ ٥٥.