عُمَر بر وقوع سه بار طلاق در يك مجلس ، پاي می‌فشرد تا مسلمانان را از شيوع طلاق باز دارد ، به خلاف ابن عمر كه به اولويت پيروي كتاب و سنّت ، عقيده داشت .

از اين روست كه عمر ، فرزندش را يكي از اعضاي شورا قرار نداد و با خشم گفت : «او نمی‌تواند به خوبي زنش را طلاق دهد!» . اين ، به جهت اختلافي است كه آورديم .

تُندي كلام عمر را بنگريد آن گاه كه به پيشنهاد دهنده می‌گويد : «خدا تو را بكشد ، قصد خدايي نداري! واي بر تو! چگونه مردي را جانشين سازم كه از عهده طلاقِ زنش برنمي آيد» .

مخالفت ابن عمر را با پدرش آنجا بيشتر می‌توان دريافت كه عُمَر به وي گفت :

اي عبدالله ، آن استخوانِ كتف را به من ده(تا نوشته‌اش را محو سازم) اگر خدا می‌خواست آن را امضا می‌كرد!

ابن عمر گفت : خودم می‌توانم آن را محو كنم!

عمر گفت : نه به خدا ، احدي جز من آن را محو نمی‌سازد ؛ آن گاه عمر به دست خود آن را محو كرد ، و در آن «فريضه جدّ» (ميراث جدّ) نوشته شده بود .[٨٢٧]

استاد روّاس قلعه چي ، فهرست بعضي از مسائلي را می‌آورد كه در آن‌ها عبدالله از فقه پدرش اثر پذيرفت ، ليكن پيداست كه این‌ها کمتر از مخالفت‌های عبدالله با پدرش هست .

مجموع اين شواهد ، اين نظر را تقويت می‌کند که عُمَر ، به جهت اختلاف بـا پسـرش در رأی و استنبـاط ، وی را از (امکان دستيـابی بـه) خـلافـت دور نگه داشت .

با اين سخن ، نمی‌خواهيم عبدالله را از پيروان مكتب تعبّد محض به شمار

[٨٢٧]. طبقات ابن سعد ٣: ٣٤١؛ الإمامة والسياسة ١: ٤٠؛ حلية الأولياء ٤: ١٥١.