آيا حكمِ عُمَر [در طلاق] براي بيشتر مردم سودمند بود يا از آنان دفعِ ضرر می‌كرد؟ با اينكه ما به اوضاع زندگي و مشكلات آن آگاهيم و می‌دانيم فشارهايي وجود دارد كه امكان كژروي انسان را از مأنوساتش فراهم می‌آورد .

اگر مرد ، فرصت مذكور را ضايع سازد و در جدايی نهايي ، شتاب ورزد و با يك لفظ ـ طبق سخن دكتر ناديه ـ سه بار طلاق را اَدا كند ، آيا بر او واجب است كه به حكم عمر تن دهد و زنش از او جدا گردد؟ با اينكه دريافتيم اين خانم دكتر تصريح دارد كه :

حكمت در جدا بودن هر بار طلاق ، اين است كه مرد به خود آيد . . . اين ، همان طلاقي است كه خدا درقرآن تشريع كرد ؛ هر بار جدا از ديگري .[٥٢٣]

چه بگوييم با كساني كه می‌دانند حكمت در اين است كه هر بار طلاق از ديگري جدا باشد و اين فاصله براي به خودْ آمدنِ مرد است ، سپس می‌گويند : «تشريع سه بار طلاق [با يك لفظ يا در يك مجلس] از روي مصلحت صادر شد!» .

[٥٢٢]. علم اصول الفقه (عبدالوهّاب خلّاف): ٨٦ ـ ٨٩.

[٥٢٣]. اجتهاد الرسول: ٢٤٠.