دوستداران خليفه ـ به طور گسترده ـ به نقل تعليل‌های عمر در منع از تدوين ، پرداختند . تعليل‌های ديگران (صحابياني كه از تدوين نهي می‌كردند) با تعليل‌های عُمَر هماهنگ گشت . اين امر ، نمايانگر آن است كه خليفه و يارانِ وي ، پشت پرده اين حقيقتِ سياسي قرار داشتند .

عمر ـ از بيم اختلاط سنّت با قرآن ـ به ترك تدوين فراخواند يا اين توجيه را مطرح ساخت كه مردم به حديث گرايش می‌يابند و قرآن را وامي گذارند! عين همين تعليل را در حديث ابو هُرَيره می‌يابيم و در آنچه از ابن مسعود و ابو سعيد و ابو موسي اشعري ، حكايت شده است .

— عبدالرَّحمان بن زيد بن اَسلم ، از پدرش ، از عطاء بن يَسار ، از ابو هُرَيْرَه روايت می‌كند كه گفت :

[٧٠٢]. تاريخ دمشق ١: ٢٤٨؛ تهذيب تاريخ دمشق ١: ٥٤ (متن از اين مأخذ است)؛ حياة الصحابـه ٢: ٣٩٠ ـ ٣٩١.