منع تدوين حديث - الشهرستاني، السيد علي - الصفحة ١١٤
شادمان شد .[١٨٧]
بر خلافِ آنچه از ابن شاذان نقل شده است ،[١٨٨] ابن مسعود كسي نبود كه حق و ناحق را با هم بياميزد و خلفاي [باطل] را دوست بدارد يا با آنان همسو شود .
كتابهاي صحاح و سُنَن از علی علیهالسلام نقل كردهاند كه درباره ابن مسعود فرمود :
عَلِمَ الكتابَ والسنّة ثمّ انتهی ، وكفی بذلك علماً ؛[١٨٩]
به كتاب و سنّت دانا بود و از آن فراتر نرفت ، و همين آگاهي براي آدمي بس است .
يا اين سخن حضرت كه :
قرأَ القرآنَ وأحَلَّ حلالَه وحَرَّمَ حرامَه ، فقيهٌ في الدين ، عالِمٌ بالسُنّة ؛[١٩٠]
ابن مسعود قرآن را قرائت میكرد و حلالش را حلال و حرامش را حرام میدانست ، در دين فقيه (و آگاه) بود و سنّت میدانست .
آري ، فضائل ابن مسعود در كتابهای ديگران از آنچه نزد شيعه هست ، بیشتر است و همه آنها بزرگواري و ارزشمندي و منزلتِ والاي او را مینماياند .
آنچه را خطيب نقل میكند و آنچه در استدلال بزرگان شيعه مورد توجّه قرار گرفته است ، نمیتواند دليل قانع كننده بر نظريه آنان باشد ؛ زيرا :
اولاً : جمله «أحاديث في أهل البيت ، بيت النبي» (در آن صحيفه احاديثي درباره خاندان پيامبر بود) صراحت ندارد كه آن احاديث در فضائل اهل بيت بود ، بلكه احتمال میرود كه آن احاديث در مذمّت اهل بيت يا غُلُوّ نسبت به ايشان بود ؛ و اين احتمال با آنچه در سيره ابن مسعود هست و فضائلي كه وي درباره
[١٨٧]. مسند احمد ١: ٤٤٧، حديث ٤٢٧٦؛ سنن بيهقي ٧: ٢٤٦، حديث ١٤١٩٥؛ سنن النسائي (المجتبي) ٦: ١٢١، حديث ٣٣٥٤؛ السنن الكبري (نسائي) ٣: ٣١٦، حديث ٥٥١٥.
[١٨٨]. بنگرید به، معجم رجال الحديث ١١: ٣٤٤ ـ ٣٤٥، رقم ٧١٧٢ عبدالله بن مسعود.
[١٨٩]. مصنّف ابن اَبي شيبه ٦: ٣٨٥، حديث ٣٢٢٣٨؛ حلية الأولياء ١: ١٢٩؛ طبقات ابن سعد ٢: ٣٤٦؛ مستدرک حاکم ٣: ٣٦٠، حديث ٥٣٩٢.
[١٩٠]. مستدرک حاکم ٣: ٣٥٧، حديث ٥٣٨٠؛ سير اعلام النبلاء ١: ٤٩٢؛ مفتاح الجنّة (سيوطي) ١: ٧٠.