در آغاز ، خلفا اَحكامي را كه در قرآن و سنّت آمده بود و به آن‌ها آگاهي نداشتند ، از صحابه می‌پرسيدند و بدون آنكه آشکارا مشكلي پديد آيد پاسخ‌های آنان را می‌پذيرفتند ، ليكن به مرور زمان اين پاسخ‌ها در پوششی از مناقشه و تخطئه فرو رفت .

از عُمَر رسيده است كه واژه «الأَنْصَارِ» را در آيه ١٠٠ سوره توبه والسّابقونَ الأوَّلُونَ مِنَ المُهاجِرِينَ وَالأنصارِ والَّذينَ اتَّبَعُوهُم بِإِحسان مرفوع خواند و «واو» را قبل از «الَّذِينَ» نياورد . زيد بن ثابت آيه را برايش اين گونه قرائت كرد Pمِنَ

[٢٥١]. در الدرّ المنثور ٢: ٢٩٨ به اسناد از ابن مسعود آمده است كه گفت: ما در زمان پيامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم اين گونه قرائت می‌كرديم: يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ ـ أَنَّ عَلِيّاً مَوْلَى الْمُؤْمِنِينَ ـ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ (مائده: ٦٧) اي پيامبر، آنچه را سويت نازل شده ـ كه علي مولاي مؤمنان است ـ به مردمان برسان، وگرنه رسالتت را نرسانده اي.

نيز بنگريد به آنچه در تفسير آيات زير آمده است:

— إِنْ جَاءَكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَإ (حجرات: ٦) اگر فاسقي خبر آورد، تحقيق كنيد.

— لاَ تَرْفَعُوا أَصْوَاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ (حجرات: ٢) پيش پيامبر صداهاتان را بلند مكنيد.

— وَإِنْ تَظَاهَرَا عَلَيْهِ (تحريم: ٤) اگر شما دو تا (عايشه و حفصه) هم ديگر را پشتيباني كنيد.

— الشَّجَرَةَ الْمَلْعُونَةَ فِي الْقُرْآنِ (اسراء: ٦٠) درخت نفرين شده در قرآن. و