٢٣ - عمر ، سجده تلاوت را زماني لازم می‌دانست كه شخص آيه سجده را با قصد بخواند يا بشنود ، و ابن عمر سجده را بر هر شنونده و خواننده‌ای كه آيه سجده را بشنود يا قرائت كند ، واجب می‌دانست .

٢٤ - عمر ، موسيقي و شنيدن آن را با شروطي جايز می‌دانست ، و ابن عمر آن را در هيچ حالي مباح نمی‌شمرد .

٢٥ - عمر ، قائل به روزه «يوم الشك»[٨٢٥] نبود ، و ابن عمر (آن گاه كه آسمان غبارآلود باشد) به روزه اين روز عقيده داشت .

٢٦ - به نظر عمر ، مسافر بايد نماز «وِتر» را بر زمين گزارد (نه سوار بر مركب) و ابن عمر گزاردنِ آن را بر پشت مركب جايز می‌دانست .

٢٧ - عمر ، در نماز صبح قنوت می‌خواند ، و ابن عمر اين كار را بدعت می‌شمرد .

٢٨ - به نظر عمر ، در نماز جماعت ، ركعتي را كه شخص درك كند ، ركعت اول او حساب می‌شود [هرچند ركعت آخر نماز امام باشد[ و ابن عمر بر اين باور است كه آن ركعت ، ركعت آخر نماز اوست ]و ديگر ركعات را بايد قضا كند] .

٢٩ - عمر ، بر اين باور بود كه سزاوارترين مردم به نماز بر ميّت ، ولي اوست ؛ و عبدالله بن عمر می‌گفت : شايسته ترين كس به نماز بر او حاکم است .

٣٠ - به عقيده عمر ، ماه رمضان جز به دو شاهد اثبات نمی‌شود ، و ابن عمر قائل بود كه به يك شاهد ثابت می‌شود .

٣١ - عُمَر «صيام دهر» (پيوسته روزه گرفتن) را مكروه می‌دانست ، و ابن عمر اين كار را می‌كرد .

٣٢ - به نظر عمر ، طلاق با الفاظ كنايي ، هنگامي كه نيّت طلاق باشد ، تنها يك طلاق واقع می‌شود ؛ امّا ابن عمر قائل بود كه اگر كنايات ظاهر در طلاق باشد ، سه

١. روزی که انسان نمی‌داند آخر شعبان است يا اول رمضان.