در ارتباط با پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم می‌آورند در حالي كه تأكيد می‌ورزند در همه قضايايي كه پيامبر در آن‌ها خطا كرد ، وحي موافق نظر عُمَر بود ، و پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم به اين همسويي شهادت داد .

خواننده ، خود می‌تواند جوهره اين تناقض گويي و راز تخطئه پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم و سلامتِ رأي عمر (و موافقت وحي با نظر عمر ، نه پيامبر) را دريابد .

اگر بپذيريم كه پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم بشري است كه داراي مَلَكات ربّاني می‌باشد و بيشتر امور دنيوي‌اش از شخصِ خودِ اوست و ارتباطي به وحي ندارد به اين معنا كه :

ـ وقتي پيامبر به شخصي می‌گويد : حالت چطور است؟ چه می‌خوري؟ براي فلان كار نزد فلاني برو! برايم آب بياور ، تشنه‌ام و . . . به عنوان امتثال امر خدا ، اين سخنان را نمی‌گويد ؛ مزاح پيامبر با زنانش و مؤمنان و ديگر امور زندگي ، چنين است .

ـ نسبت به جنگ‌ها نيز همين امر جاري است ؛ با اصحاب به مشورت پرداخت (چنان كه در مصالحه با غطفان روز جنگ خندق[٦٧١] و بيرون آمدن از مدينه سوي اُحُد ،[٦٧٢] روي داد) و نظر سلمان فارسي را ،در حفر خندق اطراف مدينه در جنگ احزاب ، پذيرفت [٦٧٣] و در اُطراق كنار آب ـ در جنگ بدر ـ نظر حبّاب را برگرفت ، و در بناي سايه بان به رأي سعد بن مُعاذ تن داد ،[٦٧٤] و ديگر موارد .

اگر همه این‌ها را بپذيريم (و از اين اعتقاد دست برداریم كه پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم همه این‌ها را به امر خداي متعال می‌گفت و انجام می‌داد و در پي مرادِ خدا بود ، و

[٦٧١]. سيره ابن هشام ٤: ١٠٤ (به نقل از آن،‌ در اجتهاد الرسول: ٩٥).

[٦٧٢]. بنگرید به،‌ صحيح بخاري و مسلم و مسند احمد و نسائي و سيره ابن هشام ٣: ٦٤.

[٦٧٣]. سيره ابن هشام ٣: ٢٣٥.

[٦٧٤]. همان ٢،‌ ص٢٧١؛ نيز بنگريد به،‌ اجتهاد الرسول (ناديه شريف عمري): ٨٣ ـ ١٤٦.