در راستاي تأكيد بر صحّتِ مدّعايمان و آنچه را تاكنون آورديم ، لازم است در ديدگاه‌های اين دسته از صحابه ـ كه يادآور شديم ـ بيشتر دقّت كنيم و در اين پژوهش ، بر نقل يك واقعه يا حادثه از آن‌ها خرسند نباشيم ، بلكه نگرش فقهي آنان را ـ به نحو غالب ـ وارسي كنيم .

در ضمنِ بررسي شخصيت اينان ، دريافتيم كه بيشتر این‌ها از اصحاب تدوين بودند و اين كار ، به معناي تضادّ خط مشي فكري ، ميانِ خليفه (عمر) و اين دسته از صحابه است .

نام‌های كساني كه تاكنون بر آن‌ها دست يافته ايم ، چنين است :

١ - علی بن اَبی طالب ١ (م٤٠ هـ)

احدي انكار نمی‌كند كه علی علیه‌السلام در عهد پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم از تدوين‌گران بود . اُمّ سَلَمه (همسر پيامبر) می‌گويد :

علي بن ابي طالب نزد پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم بود . آن حضرت پوستي خواست و املا می‌كرد و علي می‌نوشت تا اينكه پشت و روي پوست و پاچه‌های آن آكنده از نوشته شد .[٥٩٩]

صحيفه‌ای از رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم نزد علی علیه‌السلام بود ، آن را در غلافِ شمشيرش حفظ می‌كرد .

بيش از ده نفر از شاگردان امام علی علیه‌السلام اين صحيفه را ذكر كرده‌اند .[٦٠٠]

پيش‌از اين ، بعضي از ديدگاه‌های امام علی علیه‌السلام ـ كه برخلافِ نظراتِ عُمَر بود ـ بيان شد .

[٥٩٩]. المُحَدّث الفاضل: ٦٠١؛ أدب الإملاء والاستملاء: ١٢.

[٦٠٠]. بنگرید به،‌ معرفة النسخ: ٢٠٧.