عمر آن گاه كه مصلحت اقتضا می‌كرد ، قرآن و سنّت را كنار می‌نهاد . در حالي كه قرآن براي «مؤلّفة قلوبهم» در زكات بهره‌ای قرار داد و پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم آن را می‌پرداخت و ابوبكر بدان ملتزم بود ، عمر كه آمد گفت : ما براي اينكه كسي به اسلام بگرود چيزي نمی‌پردازيم ، هركه خواهد ايمان آورد و هركه خواهد كفر ورزد .

وبا اينكه پيامبر و ابوبكر ، فروش اُمّ ولد را (كنيزاني كه از مولايشان حامله يا داراي فرزند بودند) جايز می‌دانستند ، عُمَر بيعِ آن‌ها را حرام ساخت .

و سه طلاق در يك مجلس ، به حكم سنّت و اجماع ، يك طلاق شمرده می‌شد . عُمَر كه آمد ، سنّت را ترك گفت و اجماع را درهم شكست .[٥٠٨]

ابن قُدامه می‌گويد :

كتاب خدا و سنّت پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم پيش روي ماست ، خداي متعال ، «المؤلّفة قلوبهم» را در اَصنافي آورده است كه برايشان سهمي از زكات می‌باشد ، و پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم فرمود : «خدا درباره آن‌ها حكم كرد ، از اين رو زكات را هشت قسمت ساخت» .

و در اخبار مشهور آمده است كه پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم فراوان ، سهم آنان را می‌داد و بر اين روش بود تا زماني كه از دنيا رفت .

ترك قرآن و سنّت ، جايز نيست مگر با نَسخ ، و نَسْخ با احتمال ، ثابت نمی‌شود .

[٥٠٨]. الديمقراطية أبداً: ١٥٥،‌ طبعِ المطبعة العمومية،‌ دمشق.