از ابو هُرَيره رسيده كه روز در ميان ، پيش رسول خدا می‌رفت تا احكامِ بيشتري را ياد بگيرد ؛ يك روز ، شخصي نِزاري نزد پيامبر حاضر می‌شد و روز ديگر نوبت ابو هُرَيره بود .[٤٨٥]

از اين سخن می‌توان دريافت كه ابوبكر و عُمَر ، بيشتر به امر تجارت مشغول بودند تا بهره گيري از علم پيامبر! و در مقابل ، كساني از صحابه را می‌نگريم كه پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم آنان را به علم و فهم می‌شناساند ؛ چنان كه به ابن مسعود می‌گويد : «إنّك غلام مُعَلَّم»[٤٨٦] (تو جوان دانش آموخته‌اي) و براي ابن عبّاس دعا می‌كند كه : «اللّهمّ فقِّهْهُ في الدِّين» ؛[٤٨٧] بارالها ، او را در دين فقيه گردان .

افزون بر اين كسان ـ كه به دانش ديني ستايش شده‌اند ـ فردي از صحابه همچون علی علیه‌السلام هست كه به همه قرآن و سنّت آگاه است . بارها پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم فرمود كه او همه علم پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم را می‌داند و به آن ويژه شده است ، او هر روز دو بار در صبح و شام با پيامبر خلوت می‌كرد و آن حضرت اَسراري را در گوشش می‌گفت .[٤٨٨]

از امام علی علیه‌السلام روايت شده كه فرمود :

سَلُوني عن كتاب الله! فوالله ما مِن آية إلّا وأَنَا أَعْلَمُ بليل نزلت أم بنهار ، في سَهْل أم في جَبَل ؛[٤٨٩]

[٤٨٥]. الإحكام في اُصول الأحكام ٢: ٢٤٥.

[٤٨٦]. صحيح ابن حبّان ١٤: ٤٣٣،‌ حديث ٦٥٠٤ (و جلد ١٥،‌ ص٥٣٦،‌ حديث ٧٠٦١)؛ مصنّف ابن ابي شيبه ٦: ٣٢٧،‌ حديث ٣١٨٠١.

[٤٨٧]. صحيح بخاري ١: ٦٦،‌ حديث ١٤٣؛ صحيح مسلم ٤: ١٩٢٧،‌ حديث ٢٤٧٧؛ مستدرك حاکم ٣: ٦١٥،‌ حديث ٦٢٨٠.

[٤٨٨]. تاريخ مدينه دمشق ٤٢: ٣٨٦؛ شواهد التنزيل ١: ٤٨.

[٤٨٩]. تفسير صنعانی ٣: ٢٤١؛ طبقات ابن سعد ٢: ٣٣٨؛ تاريخ دمشق ٤٢: ٣٩٨؛ الصواعق المحرقة ٢: ٣٧٥؛ و ديگر مصادر.