حُذيفه گفت : چطور می‌خواهي باشم؟! سوگند به خدا ، روزگار را در حالي سپري می‌سازم كه حق را خوش ندارم و شيفته فتنه‌ام و به نديده شهادت می‌دهم و نا آفريده را حفظ می‌كنم و بی وضو نماز می‌گزارم ، و در زمين چيزهايي دارم كه خدا در آسمان ندارد!

عُمَر از سخن حُذَيفه به خشم آمد و چون عجله داشت زود رفت و براي اين سخن ، در پي آزارِ حُذَيفه برآمد . در ميان راه به علی علیه‌السلام گذشت ، آن حضرت ديد غضب در چهره عُمَر نمايان است ، پرسيد : اي عمر ، چرا خشمناكي؟

پاسخ داد : حذيفه را ديدم ، پرسيدم : چگونه‌اي؟ گفت : در حالي هستم كه حق را خوش ندارم!

علی علیه‌السلام فرمود : راست گفته است! مرگ را خوش ندارد و آن ، حق است .

گفت : می‌گويد : فتنه را دوست می‌دارم!

[٤١٦]. سنن بيهقي ٨: ٣٢؛ كنز العمّال ١٥: ١٤، حديث ٤٠٢٣٤.