درباره اين آيه از عُمَر پرسيدند : الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ [٣٩٢] (كساني كه ايمان آوردند و ايمانشان را به ظلم نیالودند) عُمَر پيش اُبَي بن كعب رفت و پرسيد : كدام يك از ما ظلم نكرده است؟

وي پاسخ داد : اي امير مؤمنان ، مقصود از «ظلم» در اينجا شرك است ، مگر اندرز لقمان را به فرزندش نشنيده‌ای كه گفت : يا بُنَيَّ لا تُشْـرِكْ بِاللهِ إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ ؛[٣٩٣] فرزندم ، به خدا شرك مَوَرز كه شرك ظلمي است بزرگ .[٣٩٤]

و) روايت شده است كه مردي از نخستين مهاجران را كه شراب آشاميده بود ، نزد عمر آوردند ، عمر دستور داد او را تازيانه (حد) زنند .

آن مرد گفت : چرا مرا می‌زني؟ ميان من و تو كتاب خداي بزرگ هست!

عمر پرسيد : در كجاي قرآن آمده كه تو را حد نزنم؟

پاسخ داد : اين آيه : Pلَيْسَ عَلَی الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ جُناحٌ

[٣٩٠]. مقصود سوره «ق» و سوره «قمر» است (م).

[٣٩١]. الموطّا ١: ١٨٠، حديث ٨؛ صحيح مسلم ٢: ٦٠٧، حديث ٨٩١؛ سنن ابي داود ١: ٣٠٠؛ حديث ١١٥٤؛ سنن ترمذي ٢: ٤١٣، حديث ٥٣٣؛ سنن ابن ماجه ١: ٤٠٨، حديث ١٢٨٢؛ سنن نسائي ٣: ١٨٣، حديث ١٥٦٧.

[٣٩٢]. سوره انعام (٦) آیه ٨٢.

[٣٩٣]. سوره لقمان (٣١) آیه ١٣.

[٣٩٤]. مستدرك حاکم ٣: ٣٤٥، حديث ٥٣٣٠؛ بنگرید به، تفسير طبري ٧: ٢٥٧.