بخاري در صحيح خود می‌آورد كه : پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم در امري رخصت داد ، مردم از آن خودداري كردند ، خبر به پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم رسيد ، به خشم آمد و گفت :

ما بالُ أقوام يَتَنَزَّهون عَنِ الشَّيء أَصْنَعُه! فَوَالله ، إنّي لأعلمُهم وأَشَدُّهم خَشيةً ؛[٣٣٧]

چه شده است كه جمعی از كاري كه من به آن دست می‌يازم خودداري می‌كنند! به خدا سوگند ، من از همه‌شان داناترم و ترسم از خدا شديدتر است .

به اين ترتيب ، درمي‌يابيم كه قرآن به صحابياني اشاره می‌كند كه درباره [تقسيم] صدقات ، به آن حضرت گوشه می‌زدند ،[٣٣٨] و در ميانشان كساني بودند که تا تجارت يا سرگرمي‌ای را می‌ديدند سوی آن می‌شتافتند وآن حضرت را در نماز تنها می‌گذاشتند ،[٣٣٩] و بعضي‌شان پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم را می‌آزردند ،[٣٤٠] و برخی از جهاد سرباز می‌زدند ،[٣٤١] کسانی از آنان صدايشان را نسبت به صدای پيامبر بلندتر می‌كردند و شنواي فرمان وی نبودند[٣٤٢] و بعضي تهمت دروغ به ناموس پيامبر زدند ،[٣٤٣] و برخي

[٣٣٦]. سوره احزاب (٣٣) آیه ٦.

[٣٣٧]. صحيح بخاري ٥: ٢٢٦٣، كتاب الأدب، باب من لم يواجه الناس بالعقاب، حديث ٥٧٥٠ (وجلد٦، ص٢٦٦٢، حديث ٦٧٦٩).

[٣٣٨]. سوره توبه (٩) آیه ٥٨.

[٣٣٩]. سوره جمعه (٦٢) آیه ١١.

[٣٤٠]. سوره احزاب (٣٣) آیه ٥٣ ـ ٥٧.

[٣٤١]. سوره توبه (٩) آیه ٣٨ ـ ٨٦.

[٣٤٢]. سوره حجرات: (١٥) آیه ١ ـ ٦ (و نيز بنگريد به، صحيح بخاري ٤: ١٥٨٧، حديث ٤١٠٩، و جلد ٦، ص٢٦٦٢، حديث ٦٨٧٢).

[٣٤٣]. سوره نور (٢٤) آیه ١١.