پيداست كه محتواي اين صُحُف (داستان‌هاي ابو درداء و احاديث بي سند) از قبيل همان قصه پردازي‌هایی است كه امروزه در تفاسير و ديگر كتاب‌های داستان‌های قرآني می‌بينيم که از تورات گرفته شده‌اند :

ـ در ماجراي حضرت يوسف ١ آمده است كه : يوسف ميان دو ران زن عزيز مصر (جايي كه هر مردي هنگام آميزش با زنش می‌نشيند) نشست .[٢٣١]

ـ داوود يكي از فرماندهانش را به جنگ فرستاد تا كشته شود ، و او بتواند با زنش ازدواج كند .[٢٣٢]

ـ پس از آنكه همه مردم (در پي عذاب الهي) هلاك شدند ، دو دختر لوط همدست شدند كه پدرشان را مست كنند و با او درآميزند . آنان اين كار را انجام دادند و از پدرشان حامله شدند و بدين گونه ، نسل آدمي استمرار يافت .[٢٣٣]

ـ خُوَيْلد به ازدواج خديجه با محمّد ٠ راضي نمی‌شد . خديجه دسيسه كرد و او را مست ساخت ، آن گاه از پيامبر خواست كه به خواستگاري‌اش بيايد . خُوَيْلد ـ در حال مستي ـ رضايت داد ، وقتي به هوش آمد ماجرا را برايش باز گفتند ، در برابر كاري كه رخ داده بود ، تسليم شد .[٢٣٤]

آيا اين داستان‌های ساختگي جز از ناحيه ابو درداء و كَعْبُ الأَحبار و امثال آن دو ـ كساني كه از آموزه‌های مسيحي و يهودي اثر پذيرفته بودند ـ پديد آمد؟!

به همين جهت ابن مسعود ـ در برخورد با آن‌ها ـ اين آيه را خواند كه خدا می‌فرمايد : نَحنُ نَقُصُّ عَلَيکَ أحسَنَ القَصَص [٢٣٥] (ما شيوا و گوياترين سخنان

[٢٣١]. الاحكام (ابن حزم) ٥: ١٥٤، باب ٣٣.

[٢٣٢]. مصنّف ابن ابي شيبه ٦: ٣٤٣، حديث ٣١٨٩٤؛ تفسير قرطبي ١٥: ١٦٨، و١٨٠ ـ ١٨١.

[٢٣٣]. الكتاب المقدّس (عهد قديم): ٢٩؛ الميزان ١٠: ٣٥٨ ـ ٣٥٩.

[٢٣٤]. سبل الهدي والرشاد ٢: ١٦٦ (به نقل از سيره زُهْري) و بنگرید به: روض الأنف ١: ٣٢٥.

[٢٣٥]. سوره يوسف (١٢) آیه ٣.