آنان ٤ روشن ساختند كه صُحُفشان به صورت ارثِ پسر از پدر ، از پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم است و ائمّه ٤ حافظان و كاتبانِ آن‌اند ، و در اين صُحُف ، احكام خدا از زمان موسي و ابراهيم تا پيامبر خاتم ، هست .

در الكامل (ابن عُدَي) آمده است :

جعفر بن محمّد احاديثِ زيادي را از پدرش ، از جابر ، و از پدرش به نقل از پدرانش آورده است ، و آل البيت نُسَخي دارند كه جعفر بن محمّد آن‌ها را روايت می‌كند .[٢٣٠]

د) بسياري از اين صُحُف دربر دارنده فرائض و احكام نبود و تفسير و شرح آيات در آن‌ها ديده نمی‌شد ؛ بلکه غير این‌ها را در برداشت . ظاهراً در آن‌ها قصه‌ها و اخبار و احاديث و اَذكاري وجود داشت كه خدا آن‌ها را حجّت قرار نداده است .

اين نوع مطالب ، زاييده ذهن قصه پردازان و خبرسازان بود كه بر اساس جوّ حاكم وخواسته‌ها و تعصّبات قبیله‌ای (و ديگر عواملی که نقشی در اضافه و حذف وتغيير وتبديل امور دارند) بعضي حقایق را بزرگ می‌ساختند و برخي ديگر را می‌پوشاندند .

در اين نقل‌ها اين عبارت‌ها را می‌نگريم :

— صحيفةٌ فيها كلامٌ مِن كلامِ أبي الدرداء وقِصَصٌ مِن قِصَصه ؛ صحيفه‌ای است در آن بعضي از گفته‌های ابو دردا و پاره‌ای از قصه‌های او هست .

— فرأينا صحيفةً فيها قصصٌ وقرآن ؛ صحيفه‌ای را ديديم كه در آن ، قرآن و داستان‌هايي بود .

[٢٢٩]. علل الشرائع ١: ٨٩؛ و بنگريد به، روضات الجنّات ٨: ١٦٩؛ قاموس الرجال ٨: ٢٤٣؛ رياض السالكين ١: ١٠٠.

[٢٣٠]. الكامل ٢: ١٣٤ (و به نقل از آن در تهذيب التهذيب ٢: ٨٨، رقم ١٥٦؛ السنّة قبل التدوين: ٣٥٨).