— و نيز اين سخن كه : «مَنْ زَعَم أنّه آمَنَ بي وبما جئتُ به ، وهو يُبغِضُ عليّاً ، فَهو كاذِب لَيس بِمُؤمِن» ؛[١٦٩] هركه علي را دشمن می‌دارد و گمان می‌كند كه به من و آورده‌هايم ايمان دارد ، دروغ گوست و مؤمن نمی‌باشد .

— و روايت می‌كند كه رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم پرچمِ مهاجران را روز جنگ اُحُد به علی علیه‌السلام داد .[١٧٠]

و روايات ديگری که همگی در ستايش حضرت علی علیه‌السلام وحضرت فاطمه علیها السلام وحضرت امام حسن ١ و امام حسين ١ می باشد ، همچون :

— اين سخن ابن مسعود كه گفت :

ما در زمان پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم منافقان را نمی‌شناختيم جز به كينه توزي‌شان با علي بن ابي طالب .[١٧١]

— و اينكه : حكمت ده جزء گشت ، نُه جزء آن به علي داده شد و يك جزء آن به مردم ، و علي به همان يك جزء مردم ، از خودشان داناتر است .[١٧٢]

— در خبري آمده است كه ابن مسعود گفت : قرآن بر هفت حرف نازل شد ، هر حرفِ آن داراي ظاهر و باطني است ؛ علم ظاهر و باطن قرآن نزد علي بن ابي طالب می‌باشد .[١٧٣]

[١٦٨]. ينابيع المودّة ١: ٢٨١؛ تأويل الآيات ٢: ٤٥١.

[١٦٩]. مناقب خوارزمي: ٣٥؛ تاريخ دمشق ٤٢: ٢٨٠.

[١٧٠]. تاريخ طبري ٢: ٦؛ البداية والنهاية ٤: ٢٠؛ الثقات (ابن حبّان) ١: ٢٢٤؛ مجمع الزوائد ٦: ١١٤؛ الإرشاد (شيخ مفيد) ١: ٨٠.

[١٧١]. الدرّ المنثور ٧: ٥٠٤؛ سُبُل الهُدي والرشاد ١١: ٢٩٠؛ روح المعاني ٢٦: ٧٨.

[١٧٢]. حلية الأولياء ١٠: ٦٥؛ الفردوس بمأثور الخطاب ٣: ٢٧، حديث ٤٦٦٦؛ البداية والنهاية ٧: ٣٦٠؛ فيض القدير ٣: ٤٦؛ فتح الملك العلي: ٦٩؛ تاريخ دمشق ٤٢: ٣٨٤.

[١٧٣]. حلية الأولياء ١: ٦٥ (و به نقل از آن در الإتقان ٢: ٤٩٣، حديث ٦٣٧٠)؛ تاريخ دمشق ٤٢: ٤٠٠؛ ينابيع المودّة: ٤٤٨؛ الاجتهاد في الشريعة الإسلاميه (وافي المهدي): ١٣٥.