مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧٠٩ - تقوا و روشن بینی

حدیث دیگری است نبوی که الآن یادم نیست در کتب حدیث عین جملههای آن را دیده باشم ولی نقل این حدیث در سایر کتب، خیلی معروف و مشهور است و آن این است:

مَنْ اخْلَصَ لِلَّهِ ارْبَعینَ صَباحاً جَرَتْ ینابیعُ الْحِکمَةِ مِنْ قَلْبِهِ عَلی لِسانِهِ [١].

هرکس چهل روز خود را خالص برای خدا قرار دهد، چشمههای حکمت از زمین دلش به مجرای زبانش جاری میشود.

ولی عیناً همین مضمون (هرچند با عین این الفاظ نیست) در اصول کافی، باب اخلاص [٢]، از امام باقر علیه السلام نقل شده:.

ما اخْلَصَ الْعَبْدُ الْایمانَ بِاللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ ارْبَعینَ یوْماً- اوْ قالَ: ما اجْمَلَ عَبْدٌ ذَکرَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ ارْبَعینَ یوْماً- الّا زَهَّدَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِی الدُّنْیا وَ بَصَّرَهُ داءَها وَ دَواءَها، فَاثْبَتَ الْحِکمَةَ فی قَلْبِهِ وَ انْطَقَ بِها لِسانَهُ..

یعنی بندهای چهل روز ایمان خودش را خالص نکرده است- یا گفت:

بندهای چهل روز خدا را خوب یاد نکرده است [٣]- مگر آنکه خداوند به او زهد عنایت کرده و او را نسبت به دردها و دواهای این دنیا بصیرت داده و حکمت را در دل او قرار داده و به زبان او جاری ساخته است.

حافظ در این دو بیت نظر به همین حدیث معروف دارد که میگوید: