مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧٩١ - شبهای قدر

دعا و حکمت بالغه

یا اینکه دعا با اعتقاد به اینکه خداوند حکیم است و کارها را بر وفق مصلحت میکند منافی است. یا آنچه هست که میخواهیم با دعا تغییر دهیم موافق حکمت و مصلحت است یا مخالف آن. اگر موافق حکمت است نه ما باید از خدا بخواهیم خلاف حکمت را و نه خدا چنین دعایی را مستجاب میکند، و اگر مخالف حکمت است چگونه میتوان قبول کرد در نظام عالم که بر طبق مشیت حکیمانه باری تعالی جریان مییابد امری برخلاف حکمت و مصلحت واقع شود؟

دعا و مقام رضا

یا آنکه دعا با مقام رضا و تسلیم و اینکه انسان به آنچه از جانب خدا میرسد راضی و خشنود باشد منافی است.

این بحثها و سؤالات، بسیار سابقه دارد؛ حتی بخشی از ادبیات ما را تشکیل میدهد. فعلًا مجال اینکه درباره اینها بحث بشود نیست. همه این اشکالات از اینجا پیدا شده که گمان کردهاند خود دعا بیرون از حوزه قضا و قدر الهی است، بیرون از حکمت الهی است، در صورتی که دعا و استجابت دعا نیز جزئی از قضا و قدر الهی است و احیاناً جلو قضا و قدرهایی را میگیرد، و به همین دلیل نه با رضای به قضا منافی است و نه با حکمت الهی. فعلًا مجال بحث بیشتری نیست.

شبهای قدر

باید از پیشوایان دین پیروی کرد و از این فرصت که الآن موجود است (یعنی شبهای قدر و شبهای دهه آخر ماه مبارک رمضان) استفاده کرد و بهرهمند شد.

در آغاز سخن این آیه را تلاوت کردم:.

وَ اذا سَئَلَک عِبادی عَنّی فَانّی قَریبٌ اجِیبُ دَعْوَةَ الدّاعِ اذا دَعانِ فَلْیسْتَجیبوا لِی وَلْیؤْمِنوا بیلَعَلَّهُمْ یرْشُدونَ [١].