مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٣ - درس سوم مایه های عرفان اسلامی

سعی میکنند حالت صوفیانه پیغمبر را در خود ایجاد نمایند [١] و هم او میگوید:

اصول وحدت در تصوف بیش از همه جا در قرآن ذکر شده، و همچنین پیغمبر میگوید که خداوند میفرماید: چون بنده من در اثر عبادت و اعمال نیک دیگر به من نزدیک شود من او را دوست خواهم داشت، بالنتیجه من گوش او هستم به طوری که او به توسط من میشنود، و چشم او هستم به طوری که او به توسط من میبیند، و زبان و دست او هستم به طوری که او به توسط من میگوید و میگیرد [٢] همچنان که مکرر گفتهایم، سخن در این نیست که آیا عرفا و متصوفه توانستهاند درست الهام بگیرند یا نه؛ سخن در این است که منشأ این الهام گیریها منابع خارجی است یا خود متون اسلامی؟

لا یزالُ الْعَبْدُ یتَقَرَّبُ الَی بِالنَّوافِلِ حَتّی اذا احْبَبْتُهُ، فَاذا احْبَبْتُهُ کنْتُ سَمْعَهُ الَّذی یسْمَعُ بِهِ وَ بَصَرَهُ الَّذی یبْصِرُ بِهِ وَ لِسانَهُ الَّذی ینْطِقُ بِهِ وَ یدَهُ الَّذی یبْطِشُ بِها.