مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٩٢ - شواهدی از قرآن و نهج البلاغه

کمالات خودش نرسد، ناقص و فاسد است و به سعادت خودش نائل نمیشود

شواهدی از قرآن و نهج البلاغه

ببینید قرآن در این زمینه چه میگوید: وَ مَنْ کانَ فی هذِهِ اعْمی فَهُوَ فِی الْاخِرَةِ اعْمی وَ اضَلُّ سَبیلًا [١] هرکس در این دنیا کور باشد، در آخرت هم کور است و گمراهتر. ائمه و غیر ائمه در تفاسیر گفتهاند- و روشن است- که مقصود این نیست که هرکس چشمهای ظاهریاش در این دنیا کور باشد، در آن دنیا هم کور خواهد بود (اگر اینطور باشد، مثلًا ابوبصیر از اصحاب امام جعفر صادق علیه السلام در آن دنیا وضع بدی دارد!)، مقصود این است که هرکس در این دنیا چشم باطنش از دیدن حقایق، از دیدن خدای خودش، از دیدن آیات خداوند و از آنچه که باید به آن ایمان داشته باشد کور باشد، در آن دنیا کور محشور میشود و غیر از این امکان ندارد. اگر فرض کنیم کسی در این دنیا تمام اعمال خوبی را که یک انسان باید انجام دهد انجام داده، تمام امر به معروفها و نهی از منکرها را انجام داده و مثل زاهدترین زاهدها در دنیا زندگی کرده و عمر خود را وقف خلق خدا کرده است، اما به خدا ایمان ندارد و معاد و عالم هستی را نمیشناسد، این انسان کور است و قطعاً در آن دنیا هم کور است.

دیگر صحبت این نیست که ایمان، فقط مقدمه این زحمتها و تلاشها و عملهاست و عمل یک فرد باید درست باشد، ایمان هم نداشت مسئلهای نیست.

فخر رازی در یک رباعی خیلی عالی میگوید: