مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧٣١ - ارزش ذاتی و ارزش نسبی

علی علیه السلام حالت خودش و روحیه خودش را اینطور شرح میدهد:.

وَ اللَّهِ لَوْ اعْطیتُ الْاقالیمَ السَّبْعَةَ بِما تَحْتَ افْلاکها عَلی انْ اعْصِی اللَّهَ فی نَمْلَةٍ اسْلُبُها جُلْبَ شَعیرَةٍ ما فَعَلْتُهُ..

به خدا قسم اگر تمام آنچه در زیر قبه آسمان است به من بدهند برای اینکه به یک مورچه ظلم کنم به اینکه پوست جوی را از او بگیرم، نمیکنم [١] یعنی تمام دنیا در نظر من آن مقدار ارزش ندارد که به یک مورچه ظلم کنم.

علی در این جمله خود ارزش دنیا و مُلک دنیا را پایین نیاورده، ارزش حق و عدالت را بالا برده. نمیخواهد بگوید دنیا و آنچه در زیر آسمان است چون خیلی بی قیمت است من آن را در ازای یک عمل کوچک- که ظلم به مورچه است- نمیخواهم، بلکه میخواهد بفرماید که ظلم اینقدر بزرگ است که تمام مُلک دنیا با کوچکترین افراد ظلم- که ظلم به مورچه است به گرفتن پوست جوی از دهانش- برابری نمیکند. سعدی در همین مضمون میگوید: