مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧٦٤ - پشتوانه اخلاق

این مَثَل برای این است که درخت انسانیت اگر بخواهد راستی بارور و میوه ده باشد باید ریشه توحیدی و ایمانی داشته باشد.

بعد مثالی دیگر ذکر میکند، میفرماید:.

وَ مَثَلُ کلِمَةٍ خَبیثَةٍ کشَجَرَةٍ خَبیثَةٍ اجْتُثَّتْ مِنْ فَوْقِ الْارْضِ ما لَها مِنْ قَرارٍ [١].

مثل سخن ناپاک (عقیده باطل و بیپایه) مثل درخت بدی است که ریشهاش از زمین جدا شده و قرار و ثباتی ندارد.

آنگاه میفرماید:.

یثَبِّتُ اللَّهُ الَّذینَ امَنوا بِالْقَوْلِ الثّابِتِ فِی الْحَیوةِ الدُّنْیا وَ فِی الْاخِرَةِ [٢].

خداوند اهل ایمان را بر سخن حق و درست برای همیشه ثابت و پابرجا و تزلزل ناپذیر نگه میدارد در دنیا و آخرت.

ایضاً راجع به بیایمانی میگوید:

ارَایتَ الَّذی یکذِّبُ بِالدّینِ. فَذلِک الَّذی یدُعُّ الْیتیمَ. وَ لایحُضُّ عَلی طَعامِ الْمِسْکینِ [٣].

آیا دیدی آن کس را که دین را دروغ میداند؟ او همان کس است که با بی رحمی یتیم را از خود طرد میکند، عنایتی ندارد به اینکه فقرا سیر بشوند، دیگران را به سیر کردن گرسنگان و بینوایان وادار نمیکند.

میخواهد بفرماید آن که پشت به دین کرده به همه فضیلتها پشت کرده است، آن که عاطفه دینی و ایمانی را- که مبنا و اساس و پشتوانه و منطق انسانیت است- از دست داده انسانیت و عواطف انسانی را از دست داده است.