مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧٦٥ - پشتوانه اخلاق

امور معنوی مطلقاً مستلزم تحمل یک نوع محرومیت مادی است. تا یک مبنا و اساس درستی در کار نباشد، بشر بیجهت تحمل محرومیت نمیکند. طبیعی ترین محصول افکار مادی، اخلاق مادی یعنی اخلاق مبتنی بر خودپرستی و منفعت پرستی است.

این فرمان که:.

کونوا قَوّامینَ بِالْقِسْطِ شُهَداءَ لِلَّهِ وَ لَوْ عَلی انْفُسِکمْ اوِ الْوالِدَینِ وَ الْاقْرَبینَ [١].

عدالت را جداً بپا نگه دارید، گواهی را به خاطر خدا بدهید نه به ملاحظات دیگر، هرچند علیه پدر و مادر یا خویشاوندان شما باشد.

یا اینکه:.

کونوا قَوّامینَ لِلَّهِ شُهَداءَ بِالْقِسْطِ وَ لا یجْرِمَنَّکمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلی الّاتَعْدِلُوا اعْدِلوا هُوَ اقْرَبُ لِلتَّقْوی [٢].

بسیار برای خدا قیام کنید، به عدالت ادای شهادت کنید، مبادا دشمنی قومی با شما- ولو دشمنی دینی- سبب گردد که از حق و عدالت منحرف شوید، به هرحال عدالت کنید که عدالت به تقوا نزدیکتر است.

اینها فرمانهایی است که فقط دین صلاحیت دارد بدهد و از طرف دین هم بوده که پذیرفته و عمل شده است.

پس معلوم میشود که اخلاق، عدالت اجتماعی، امنیت اجتماعی، انسانیت، همه سرمایههایی هستند که به دست آوردن و حفظ اینها سرمایه دیگری لازم دارد که نامش ایمان است.

امیرالمؤمنین (صلوات اللَّه علیه) میفرماید: