خواهد كرد، بلكه بيش از آنچه شرط كرده به اجير مى‌دهد، پس اجير تمام ظرفها را بشكند آنگاه به انتظار اجرت بنشيند و گمان كند كه مستأجر بزرگوار است، آيا خردمندان اجير را كه در انتظار مزد است مغرور مى‌دانند يا اميدوار؟ اين خطا به خاطر عدم آگاهى از تفاوت ميان اميدوارى و مغرور شدن است، زيرا كسى كه به چيزى اميد دارد آن را مى‌طلبد و هر كه از چيزى بترسد از آن مى‌گريزد«٤٨» و كسى كه در دنيا آرزوى فرزندى دارد ولى ازدواج نمى‌كند يا ازدواج مى‌كند ولى (با زنش) همبستر نمى‌شود يا آميزش مى‌كند ولى نطفه‌اش را در داخل رحم نمى‌ريزد فريب خورده است. همچنين كسى كه به رحمت خدا اميدوار است و ايمان نياورده يا ايمان آورده ولى عمل صالح انجام نداده يا عمل صالح كرده ولى ترك گناهان نكرده است مغرور است همان طور كه اگر شخصى ازدواج و آميزش كند و نطفه را در رحم بريزد و در پيدايش فرزند ميان خوف و رجا (بيم اميد) باقى بماند و در آفريده شدن فرزند و دفع بلاها از رحم مادر (كودك) به لطف خدا اميدوار باشد تا طفل به كمال برسد چنين شخصى زيرك است. و نيز هرگاه كسى ايمان بياورد و كارهاى نيك انجام دهد و گناهان را ترك كند و همچنان ميان خوف و رجا باشد، بترسد كه مبادا اعمالش قبول نشود و ثوابى به او ندهند و فرجامش به بدى ختم شود، و به لطف خدا اميد داشته باشد كه در دنيا و آخرت خدا او را به دين حق ثابت بدارد و دينش را از خطرهاى حالت جان دادن حفظ كند تا بر دين توحيد بميرد و قلبش را از تمايل به شهوتها در بقيّه عمر حفظ كند تا به گناهان مايل نشود در اين صورت شخص‌

«٤٨» در كافى به صورت مسند از حضرت صادق (ع ) روايت است كه به حضرت عرض شد: گروهى گناه مى كنند و مى گويند اميدواريم و همچنان هستند تا مرگ به سراغشان مى آيد حضرت فرمود: ((اينان گروهى هستند كه تمايل به آرزوها دارند، دروغ مى گويند اميدوار نيستند، كسى كه به چيزى اميدوار باشد آن را مى طلبد و هر كه از چيزى بترسد از آن مى گريزد)) و در همان كتاب است كه به حضرت عرضى شد: گروهى از دوستانتان گناهان صغيره مرتكب شده و مى گويند اميدواريم ، حضرت فرمود: ((دروغ مى گويند دوست ما نيستند آنان گروهى هستند كه به آرزوها متمايلند، كسى كه به چيزى اميدوار باشد براى آن عمل مى كند و هر كه از چيزى بترسد از آن مى گريز و پرهيز مى كند)).