راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٥٠٤

مى‌گويم: كتاب را با سخن امام صادق (ع) به پايان مى‌بريم. بنا بر آنچه در كتاب مصباح الشّريعه«١٠٢» از آن حضرت روايت كرده فرمود: «شخص فريفته در دنيا بيچاره و در آخرت مغبون است، چرا كه برترين را به پست‌ترين (آخرت را به دنيا) فروخته است و به خود عجب مكن بسا كه به عمر دراز و فرزندان و يارانت فريفته شوى كه شايد به وسيله آنها نجات يابى و بسا كه به زيبايى و آرزو و رسيدن به آرزو خواهشهاى نفسانيت فريفته شوى و پندارى كه صادق و بر حقّى و بسا كه بر پشيمانى‌ات از اين كه در عبادت كوتاهى كرده‌اى فريفته شوى و شايد خدا از دلت آگاه باشد كه خلاف آن است (پشيمان نيستى) و بسا كه خود را به عبادت وادار كنى در حالى كه خدا اخلاص مى‌خواهد و بسا كه به علم و تبار خود ببالى در حالى كه از آنچه خدا در نهان مى‌داند بى‌خبر باشى و بسا كه خيال كنى خدا را مى‌خوانى در حالى كه ديگرى را مى‌خوانى و بسا كه پندارى مردم را نصيحت مى‌كنى در حالى كه براى خودت و اين كه به تو متمايل شوند قصد آنها كرده‌اى و بسا كه خود را نكوهش كنى در حالى كه در حقيقت خود را مى‌ستايى و بايد بدانى كه از تاريكيهاى غرور و آرزو بيرون نخواهى شد، جز با رجوع راستين به خدا و اطمينان به او و شناختن غيبهاى احوال خود از جايى كه با عقل و علم موافقت ندارد و دين و شريعت و سنّتهايى كه به آن تأسّى مى‌شود و پيشوايان دين آنها را تحمّل نمى‌كنند، اگر چه به حالى كه دارى راضى باشى، پس هيچ كس از علم تو مانند خودت بدبخت نشده و عمر هيچ كس مانند عمر خودت تباه نگرديده پس در روز قيامت جز حسرت بهره‌اى ندارد.»

اين است آخرين سخن در كتاب نكوهش غرور و با پايان يافتن آن بخش مهلكات محجّة البيضاء فى تهذيب الاحياء به پايان رسيد.

به خواست خداوند متعال پس از آن در بخش منجيات كتاب توبه خواهد آمد، و در آغاز و انجام و ظاهر و باطن ستايش از آن خداست.