راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٩٥ - داستانهاى بخشندگان

يكى از بزرگان گفت: تلاش در بخشيدن موجود كمال بخشندگى است.

به يكى از حكيمان گفته شد: محبوبترين مردم نزد تو كيست؟ گفت: كسى كه بخشش او به من بيشتر باشد. سؤال شد: اگر نبود؟ گفت: كسى كه بخشش من به او بيشتر باشد.

يكى از بزرگان گفته است: هر گاه شخصى به من اجازه دهد كه به او ببخشايم پس بخشش او در نزد من مانند بخشش من در نزد اوست.

داستانهاى بخشندگان‌

گويند: على (ع) روزى گريست به او عرض شد: چه چيز تو را مى‌گرياند؟ فرمود:

هفت روز است كه مهمانى براى من نيامده است مى‌ترسم خدا مرا خوار ساخته باشد.

مردى از حسن بن على (ع) حاجتى خواست. حضرت به او فرمود: اى فلان حق سؤالت از من در نزدم بزرگ است، و معرفتم به آنچه بر تو واجب است بر من گران و دستم عاجز است كه به آنچه شايسته آنى به تو برسد و بسيار در برابر ذات پروردگار اندك است و در تملّك من چيزى كه وافى به شكر تو باشد نيست پس اگر كم را از من قبول مى‌كنى و زحمت تحمّل و همت گماشتن به پرداخت حق واجبت را كه بدان مكلّفم از من برمى‌دارى، حاجتت را برمى‌آورم.«٩١» پس عرض كرد: اى پسر رسول خدا،