راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٧٩ - شرح انگيزههاى تكبّر و عوامل محرّك آن

ساخته باشد. سپس مى‌گويد: در اين هنگام است كه (اين شخص) عقلش كامل مى‌شود و بر اهل زمان خود سرورى مى‌يابد. اين بود سخن (وهب بن منبّه)، خلاصه كسى كه جايز بداند در پيشگاه خدا شقّى باشد و در حكم ازلى الهى از پيش به شقاوت او حكم شده باشد به هيچ وجه راهى براى تكبّر كردن وى باقى نخواهد بود، آرى هر گاه ترس بر او غالب باشد هر كسى را بهتر از خود مى‌داند و اين صفت خود، فضيلت است، چنان كه روايت شده عابدى به كوهى پناه برد. پس در خواب به او گفته شد: نزد فلان كفّاش برو و از او تقاضا كن برايت دعا كند. پس نزد كفّاش آمده و از عملش پرسيد. كفاش به او خبر داد كه روز روزه مى‌گيرد و مالى به دست مى‌آورد و بعضى از آن را صدقه مى‌دهد و با بعضى عائله‌اش را روزى مى‌دهد. پس عابد برگشت در حالى كه مى‌گفت: اين كار خوبى است ولى مانند كسى نيست كه براى بندگى خدا تمام وقت آسوده است. پس دوباره در خواب كسى نزد او آمد و به او گفته شد: نزد كفاش برو و به او بگو: اين زردى چهره‌ات بر اثر چيست؟ پس آمد و از او پرسيد، كفّاش به او گفت: هيچ يك از مردم را نديدم، جز آن كه به دلم گذشت كه او اهل نجات است و من اهل هلاكت. پس عابد گفت: به وسيله اين (بيم داشتن از عاقبت) زرد رنگ است.

آنچه بر فضيلت اين خصلت دلالت دارد آيه: وَ الَّذِينَ يُؤْتُونَ ما آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ.«١٥٥» يعنى عبادات را انجام داده در حالى كه سخت از قبول شدنش ترسانند.

خداوند فرمود: إِنَّ الَّذِينَ هُمْ من خَشْيَةِ رَبِّهِمْ مُشْفِقُونَ.«١٥٦»

خداوند فرمود: إِنَّا كُنَّا قَبْلُ في أَهْلِنا مُشْفِقِينَ«١٥٧» و خداوند فرشتگان را كه از گناهان منزّهند و با جدّيت بر عبادات مواظبت مى‌كنند به مهربانى توصيف كرده و فرموده است: