راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٦٤ - مواردى كه آشكار ساختن عبادات مجاز است

بگويد كه اميد تأسى جستن او و رغبتش به كار خير به سبب نقل آن عمل باشد. بلكه اگر نيّت صاف و از تمام آفتها سالم باشد اظهار آن مستحب است، چرا كه اظهار عمل، تشويق به كار خير است و تشويق به كار خير هم خير است. نظير آن از گروهى از پيشينيان نيرومند نقل شده است و شايسته نيست باب اظهار كردن عمل بسته شود، در حالى كه آفرينش انسانها بر شبيه شدن و تأسى جستن به ديگران سرشته شده است بلكه اظهار كردن عبادت از سوى رياكار- هرگاه مردم از رياكار بودنش آگاه نباشند- خير فراوانى براى مردم دارد ولى براى خود رياكار شرّ است، و بسا شخص مخلصى كه عامل اخلاص او تأسى جستن به كسى است كه در پيشگاه خدا ريا مى‌كند. روايت شده است كه انسانها صبحگاهان از كوچه‌هاى بصره مى‌گذشتند، صداى كسانى را كه در نماز قرآن مى‌خواندند از خانه‌ها مى‌شنيدند. پس يكى از آنان كتابى در ريزه كاريهاى ريا تصنيف كرد. پس سحر خيزان قرآن خواندن در نماز را رها كرده و مردم ديگر بدان كار رغبت نشان نمى‌دادند و مى‌گفتند: كاش آن كتاب تصنيف نشده بود. بنابراين رياكار كه عمل خويش را آشكار مى‌سازد خير فراوانى براى ديگران دارد اگر از رياكارى او آگاه نشوند، و همانا خدا اين دين را با مرد گنهكار و گروههايى كه بهره‌اى از نيكى ندارند تقويت مى‌كند، چنان كه در روايات«١٠٦» وارد شده است و بعضى رياكاران مورد تأسى ديگران واقع مى‌شوند.

مواردى كه پنهان داشتن گناهان مجاز است و مكروه است مردم از آن آگاه شوند و از آن نكوهش كنند

بايد دانست كه در اخلاص اصل آن است كه نهان و آشكار يكسان باشد، چنان كه‌