روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٥ - ترجمه

موسى جعفر افتاد،نورى ديد از فرق سر او تابان تا به عنان آسمان.

روى با او كرد [١]و گفت:يا هذا،اى مرد همانا تو غريبى در ميان اين قوم؟ گفت:بلى.

گفت:از مايى يا بر مايى،منّا ام علينا؟گفت:

لست منكم، از شما نيستم.

گفت:همانا از امّت مرحومه‌اى؟گفت:بلى،گفت:أ من علمائهم انت ام من جهالهم،از علماى [٢]ايشانى يا از جاهلانش؟گفت:

لست من جهّالهم ،از جاهلانشان [٣]نيم.

گفت:أسألك ام تسألني [٤]،من پرسم تو را يا [٥]تو پرسى مرا؟گفت:

ذاك اليك، گفت:اختيار تو راست.گفت [٦]:من پرسم،گفت:

سل عمّا بدا لك، بپرس از آنچه خواهى.

راهب گفت:ما و شما مى‌گوييم در بهشت درختى است آن را طوبى گويند، ما مى‌گوييم:اصل آن در سراى عيسى است،و شما مى‌گويى:اصل آن در سراى محمّد است،و لكن در بهشت هيچ جاى و بقعه‌اى و خطّه‌اى نيست و الّا شاخى از آن درخت سر در آنجا دارد [٧]،مثال آن در دنيا چيست؟ گفت:مثال آن در دنيا آفتاب است،بامداد سر از مشرق خود بر آرد.چون به قطب فلك رسد،هيچ جاى و بقعه‌اى نباشد كه شاخى از شعاع او در آنجا نيفتد [٨].

گفت:نكو گفتى.

مرا خبر ده كه ما و شما مى‌گوييم كه:اهل بهشت او طعام و شراب بهشت مى‌خوردند،چندان كه بيش خورند زيادت باشد و نقصان نبود،مثال آن در دنيا چيست؟گفت:مثال آن در دنيا كتاب خداست كه چندان كه خوانندگان