روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٦٦ - ترجمه

نامه‌اى كه دارى به من ده.او بگريست و سوگند خورد كه نامه ندارد.برگرديد و على را گفت:او مى‌گريد و مى‌گويد كه نامه ندارم و سوگند مى‌خورد [١]،برگرد تا برويم و رسول را خبر دهيم.

اميرالمؤمنين -عليه السلام-گفت:اى‌عجب رسول ما را خبر داد به وحى از قيل خداى كه او نامه دارد،و ما را فرمود كه نامه از او بستانى،و تو مى‌گويى نامه ندارد! آنگه بيامد و او را گفت:اين نامه كه دارى به من ده [٢]،و الّا برهنه‌ات كنم [٣]و نامه از تو بستانم [٤]و گردنت بزنم.اين بگفت و تيغ بر كشيد،زن گفت:يا على [٥]!اگر لا بدّ است روى بگردان تا نامه تو را دهم.آنگه نامه از[ميان] [٦]موى بگرفت و به اميرالمؤمنين على-عليه السلام-داد.على-عليه السلام-نامه بستد،و با پيش [٧]رسول -عليه السلام-آورد.

رسول-عليه السلام-بلال را بفرمود تا آواز داد كه الصّلاة جامعة،صحابه در مسجد حاضر شدند و رسول-عليه السلام-بر [٨]منبر شد و خطبه [٩]كرد و گفت:من از خداى تعالى در خواسته‌ام تا خبر من بر اهل مكّه پوشيده دارد تا من ناگاه در مكّه شوم [١٠]:اكنون از جمله شما كسى اين نامه به اهل مكّه نوشته است،و ايشان را از عزم من خبر داده است،خداوند نامه [١١]بر خيزد و اقرار دهد و الّا وحى او را رسوا بكند [١٢]، يك‌دو بار بگفت،كس [١٣]برنخاست [١٤]،و به بار سيؤم [١٥]گفت [١٦]من بگويم كه كيست خداوند اين نامه.