روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٤٣ - ترجمه

از اين دو زن يكى را فراموش شود،آن‌كه ياد دارد آن را ياد دهد كه فراموش كرده باشد.

يازدهم گفت:چون تحمّل شهادت كرده باشد،و مرد صاحب حق را حاجت بود به اقامت آن،نبايد كه ابا كند از اقامت آن.

دوازدهم گفت:براى آن‌كه حق اندك بود نبايد كه نويسنده ملال نمايد و حقير دارد و گويد:اين قدر خطر آن ندارد كه بنويسند و گواه شوند،بل آنچه حق باشد اگرچه اندك بود [١]با او هم آن كنند كه اگر بسيار بود [٢].

سيزدهم،بازنمود كه:اگر چنين كنند به نزديك خداى تعالى عادل‌تر بود.

چهاردهم گفت [٣]:در باب گواى [٤]راست‌تر بود.

پانزدهم گفت:نزديكتر بود به آن‌كه گواه به شك نيفتد [٥]،بازنمود كه:

اين‌همه از كتابت و استشهاد و تحمّل شهادت و اقامت آن و صفت [٦]گواهان آنجا بايد كه بيعى به نسيه يا به سلم يا قرضى و دينى مؤجّل باشد اگر چنان كه معاملتى و تجارتى بود ميان شما دست بدست آنجا حاجت نباشد[٣٨٠-پ]به نوشتن.

شانزدهم [٧]بازنمود كه:اگرچه در تجارت حاضر كتابت نبايد،گواه بايد.

هفدهم گفت:نبايد كه گواه و دبير به كس اضرار كند يا كسى به ايشان اضرار كند.

هژدهم بازنمود كه:هركه [٨]اين كند و روا دارد فاسق بود.

نوزدهم:بر كار بستن اين جمله ايشان را پند داد كه: وَ اتَّقُوا اللّٰهَ .

بيستم بازنمود كه:اين جمله احكام از تعليم خداى دانند و اعلام رسول از آن جمله نيست كه به مقاييس استخراج توان كردن،چه اين به مصالح تعلّق دارد،و مصالح آن داند كه عواقب داند،و عواقب آن داند كه به همه چيزها عالم باشد،و آن خداست-جلّ جلاله.