آنگه بيان كرد كه:آنان كه پس از مهاجر و انصارند با آن‌كه مستحقّ نه‌اند [٤]، يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنٰا [٥]...،مى‌گويند:بار خدايا بيامرز ما را،اى قائلين.همچنين در [٦]آيت ما راسخون [٧]علم با آن‌كه تأويل متشابه دانند،مى‌گويند: آمَنّٰا بِهِ ،و اين مثالى روشن است،و مثال او از شعر عرب قول يزيد بن مفرّغ في عبد له يسمّى بردا قد باعه ثمّ ندم على بيعه،فقال:

و شريت بردا ليتني من بعد برد كنت هامه
من هامة تدعو صدى بين المشقّر فاليمامه
الرّيح تبكي شجوها و البرق يلمع في الغمامه.

«واو»في قوله:«و البرق»،«واو»عطف است،و«يلمع»،در جاى حال است،و معنى آن است كه:و البرق ايضا يبكيه لا معا في الغمامة،و اگر نه چنين گويند معنى تباه شود،[براى آن‌كه اگر [٨]و البرق به ابتدا كنند و يلمع خبر او كنند، معنى ندارد،چه برق از ابر هميشه لمعان زند.آنگاه اين حديث اجنبى شود از آنچه مراد شاعر است در غرض او و معنى،فاسد.پس اين قول بهتر است] [٩]و به ظاهر لا يقتر است.

دگر آن‌كه خداى-جلّ جلاله-اين كتاب به لغت عرب فرستاد، بِلِسٰانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ [١٠]،در او الغاز و تعميه نيست [١١]،و گفت:

[١] .همه نسخه بدلها بجز مج،وز:يعنى.

[٢] .دب:مهاجرين.

[٣] .همه نسخه بدلها:بر اجماع بلا خلاف.

[٤] .مج،دب:مستحق نى‌اند،چاپ شعرانى(٤٤٦/٢):مستحق خمس نه‌اند.

[٥] .سوره حشر(٥٩)آيه ٦.

[٦] .مب+.

[٧] .اين‌همه نسخه بدلها بجز مب:راسخان.

[٨] .مج،وز:ندارد،با توجه به دب و ديگر نسخه بدلها آورده شد.

[٩] .اساس:ندارد،با توجه به مج و ديگر نسخه بدلها آورده شد.

[١٠] .سوره شعر(٢٦)آيه ١٩٥.

[١١] .اساس:است،با توجه به مج و ديگر نسخه بدلها تصحيح شد.