سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٩٥ - شناخت خداوند و درك عظمت مقام قرب و جوار الهي

عظمت خداوند آگاه مي‌گردد و محبتش به او افزايش مي‌يابد. كسي كه گوهرشناس نيست، فرقي بين گوهر گران‌قيمت و ارزشمند با خرمهره و شيشة معمولي نمي‌گذارد. چه‌بسا او شيشة معمولي را كه در ظاهر پرزرق‌وبرق‌تر و زيباتر است، بر آن گوهر گران‌قيمت ترجيح دهد.

كسي كه خداوند و مقام قرب و جوارش در عالم آخرت را نمي‌شناسد، همچنين كسي كه از اهميت و عظمت محبت وي آگاه نيست و نيز شناختي از بهشت و نعمت‌هاي اخروي ندارد، دارايي‌ها و سرمايه‌هاي دنيوي را بر نعمت‌هاي بهشتي و جوار خداوند در بهشت ترجيح مي‌دهد. او با توجه به آنكه لذت‌هاي دنيا برايش قابل درك هستند و شناختي از لذت‌هاي اخروي ندارد، لذت‌هاي دنيوي را ترجيح مي‌دهد. براي او خانه‌هاي مجلل و كاخ‌هاي دنيوي، پرجاذبه‌تر از قصرها و كاخ‌هاي بهشت هستند. مطلوب او منحصر در اين دنياست و شناختي از مطلوب واقعي‌اش كه قرب و جوار الهي است، ندارد. او به تأسّي از امامان معصوم(عليهم السلام) و براي نيل به ثوابي كه وعده داده شده، دعاهاي رسيده را كه متضمن درخواست بهشت و نعمت‌هاي بهشتي و مقامات متعالي انساني است، مي‌‌خواند، ولي از حقيقت و عظمت آنچه مي‌خواند و درخواست مي‌كند، آگاه نيست. در صورتي انسان از ته دل و با همة وجود، مقامات عالي انساني و معنوي و ازجمله قرب و هم‌جواري با خداوند را درخواست مي‌كند و به تلاش براي رسيدن به آن مقصود متعالي مي‌پردازد و براي آن از درخواست‌هاي پوچ و بي‌مقدار صرف‌نظر مي‌كند و به لوازم چنان خواسته‌اي نيز پايبند مي‌ماند كه به شناخت واقعي و حقيقي خداوند و مقامات اولياي خدا دست يابد. اين همان شناخت ويژه‌اي است كه تنها افراد اندكي بدان دست يافته‌اند و اكثريت مردم از آن نصيبي ندارند و اهميت و عظمت آن تا حدي است كه امام سجاد(عليه السلام) از خداوند آن را درخواست مي‌كنند.