سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٦ - مفهوم ولايت الهي

با ولايت خدا و اهل‌بيتيَا أيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قَاتِلُوا الَّذِينَ يَلُونَكُمْ مِنَ الْكُفَّارِ وَلْيَجِدُوا فِيكُمْ غِلْظَةً وَاعْلَمُوا أنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ؛[١] «اي كساني كه ايمان آورده‌ايد، با كافراني كه به شما نزديك‌اند، كارزار كنيد و بايد كه در شما درشتي و سختي بيابند، و بدانيد كه خدا با پرهيزكاران است».

«يلون» فعل مضارع و از مادة «ولي» است و در آن معناي قرب، نزديكي و هم‌جواري لحاظ شده است. خداوند در اين آيه، به مسلمانان فرمان مي‌دهد كه دشمنان دورتر آنان را از دشمناني كه در همسايگي و مجاورتشان به سر مي‌برند و آنان را تهديد مي‌كنند، غافل نسازند؛ بلكه قبل از جنگ با دشمنان دور، با طوايف يهود كه اطراف مدينه زندگي مي‌كنند و به دشمني و تهديد مسلمانان مي‌پردازند، جهاد كنند.

با توجه به‌معناي ولايت در امور حسي و كاربرد آن در موردي كه دو شيء با يكديگر متصل و نزديك باشند و شيء ديگري بين آنها فاصله نيندازد يا يكي از آن دو در ديگري اثر بگذارد يا آن دو در يكديگر تأثير متقابل داشته باشند، همين واژه و واژگان هم‌خانوادة آنها پس از تصرف و توسعه و تجريد از جنبه‌هاي حسي در امور معنوي و اعتباري نيز به كار مي‌روند. پس اگر دو موجود داراي ارتباطي عميق و