مي‌توانستيم با عمل و گفتار خود به دست آوريم، بسيار ناچيز است. ازاين‌جهت ما فريب خورده‌ايم و به‌جاي نعمت و سرماية ابديِ برخوردار از ارزش نامحدود، به کالايي ناچيز و کم‌بها دست يافته‌ايم.

آنچه در دنياست، از خوردني‌ها، پوشيدني‌ها، فرزند و همسر گرفته تا خانه و خودرو همه خوب و نعمت‌هاي خداوندند؛ اما اگر صرف وقت و نيرو براي رسيدن به اين امور انسان را از تلاش براي دستيابي به سرمايه‌هاي ابدي آخرت بازدارد، انسان خسارت ديده و فريب مظاهر و جلوه‌هاي دنيا را خورده است. چه‌بسا انسان با اندکي از وقتي که صرف رسيدن به برخي از خواسته‌هاي دنيوي خود مي‌کند، بتواند با پرداختن به امور اخروي، سرمايه‌اي بي‌نهايت باارزش را به دست آورد. براي نمونه، ما با بخشي از پولي که از تلاش و کار خود به دست آورده‌ايم، مقداري سيب فراهم مي‌آوريم که داراي ارزش محدود است و از خوردن آن لذتي محدود به ما دست مي‌دهد؛ اما اگر تلاشي اندک، حتي به‌اندازة يک دقيقه، صرف امور اخروي کنيم، خداوند در بهشت به‌پاس آن تلاش و عمل خيري که انجام داده‌ايم، ما را از ميوه‌هاي بهشتي برخوردار مي‌کند که تا ابد در اختيار ما قرار مي‌گيرند؛ ميوه‌هايي كه هيچ‌گاه تمام نمي‌شوند و نيز هرگاه ما اراده كنيم آن ميوه‌ها در اختيار ما قرار مي‌گيرند و همچنين لذتي ابدي و توصيف‌ناپذير و عاري از رنج و مشقت از آنها عايد ما مي‌شود. همة اين نعمت‌هاي ابدي و نامحدود را خداوند دربرابر يک عمل صالح به ما عنايت مي‌کند. حتي اگر کلمه‌اي از زبان ما براي هدايت ديگران بيرون آيد، خداوند دربرابر آن پاداشي به ما مي‌دهد که بر همة آنچه در دنياست برتري دارد؛ چنان‌که رسول خدا(صلى الله عليه وآله) به امير مؤمنان (عليه السلام) فرمودند: لأَنْ يَهْدِيَ اللَّهُ عَلَي يَدَيْکَ عَبْداً مِنْ عِبَادِ اللَّهِ خَيْرٌ لَکَ مِمَّا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمسُ مِنْ مَشَارِقِهَا أِلي مَغَارِبِهَا[١]

[١] محمد‌باقر مجلسي، بحار الانوار، ج١، باب ٦، ص٢١٦، ح ٢٦.