سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٦٣ - ارتباط قرب الهي با توكل به خدا و واگذاري امور به او

جدايي نيندازد. حال به يك معنا خداوند قريب و نزديك به همة موجودات، ازجمله انسان‌هاست و اين قرب عام تكويني خداوند، امتيازي به‌حساب نمي‌آ‌يد؛ چه اينكه كفار نيز از اين قرب برخوردارند.

قربي كه امام سجاد(عليه السلام) از خداوند درخواست دارند، قرب اكتسابي است كه در پرتو پيروي از دستورات خداوند، بندگي و خودسازي تحصيل مي‌گردد و از اين نظر خاص بندگان برگزيده و مؤمن خداست و تنها آنان از اين امتياز عالي برخوردارند. در ساية اين ولايت و قرب خاص است كه آن بندگان مؤمن كارها و امورشان را به خداوند واگذار مي‌كنند. طبيعي است وقتي انسان با طيب خاطر امورش را به خداوند وامي‌گذارد كه سنت‌هاي الهي را بشناسد و كارها و تدبيرهاي الهي را مطابق مصلحت واقعي و برخاسته از حكمت بداند. وقتي انسان در مورد دعاوي و اختلافات، كسي را به‌عنوان وكيل خود انتخاب مي‌كند كه او را آشناي به قوانين حقوقي و جزايي و سازوكارهاي دفاع از موكل و احقاق حقوق او بداند و مطمئن باشد كه آن وكيل قصد ياري او را دارد. كسي كه بر خدا توكل مي‌كند و كارهايش را به او وامي‌گذارد و به قضاي الهي راضي مي‌گردد، بايد بداند كه چه‌بسا برخي از تقديرات الهي برحسب ظاهر به ضرر او هستند و خداوند بندگان خود را با بلا و گرفتاري‌ها نيز مواجه مي‌گرداند و از اين طريق آنها را مورد آزمايش قرار مي‌دهد. خداوند در اين باره مي‌فرمايد:

وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِنَ الأمْوَالِ وَالأنْفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ * الَّذِينَ إِذَا أ صَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُون* أُ ولَئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوَاتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ وَ أُ ولَئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُون؛[١]«و هرآينه شما را به چيزي از بيم و گرسنگي و كاهش مال‌ها و جان‌ها