سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٤٣ - انسان؛ اسير مکر و فريب دنيا

گفتار شصت‌و‌يکم

زهد و وارستگي دوستان خدا و بي‌اعتنايي آنان به دنيا (١)

انسان؛ اسير مکر و فريب دنيا

در طي جلسات گذشته، چهارده مناجات از مناجات‌هاي پانزده‌گانة امام سجاد(عليه السلام) را بررسي كرديم. اکنون شرح و بررسي واپسين مناجات‌ را، که مناجات الزاهدين نام گرفته، از نظر مي‌گذرانيم و از آموزه‌هاي تعالي‌بخش و حکمت‌آموز آن بهره‌مند مي‌شويم. در طليعة مناجات، امام(عليه السلام) مي‌فرمايند:

الهي، اَسْکَنْتَنَا دَاراً حَفَرَتْ لَنَا حُفَرَ مَکْرِهَا وَعَلَّقَتْنَا بِأَيْدِِي الْمَنَايَا فِي حَبَائِلِ غَدْرِهَا، فَإِلَيکَ نَلْتَجِيءُ مِنْ مَکَائِدِ خُدَعِهَا، وَبِکَ نَعْتَصِمُ مِنَ الإِغْتِرَارِ بِزَخارِفِ زينَتِهَا، فَإِنَّهَا الْمَهْلِکَةُ طُلَّابَهَا الْمُتْلِفَةُ حُلالَهَا الْمَحْشُوَّةُ بِالافَاتِ الْمَشْحُونَةُ بِالنَّکَباتِ؛ خدايا! ما را در سرايي منزل دادي که چاه‌هاي مکر و فريب را بر سر راه ما کنده و ما را به دست آمال و آرزوها [‌ي نفس] به رشته‌هاي خدعه و فريبش آويخته است. پس به تو پناه مي‌بريم از کيد‌ها و مکرهاي فريبنده‌اش، و به تو اعتصام مي‌جوييم از اينکه به زخارف دنيا و زيورش مغرور شويم؛ که اين دنيا جويندگانش را هلاک مي‌سازد و مشغول‌شوندگان به آن را نابود مي‌سازد و پر از آفت و رنج و نکبت است.