سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٩٧ - جستاري در حقيقت لذت و نيازمندي هاي انسان

گفتار پنجاه‌و‌هفتم

جستاري در حقيقت لذت و نيازمندي‌هاي انسان

توجه به حالات اولياي خدا و دغدغه‌هاي آنان و درخواست‌هايشان از خداوند، اين انگيزه را در انسان، پديد مي‌آورد كه با تأسي به آنان از خداوند بخواهد به ما نيز چنين حالاتي را عنايت كند. ما در دعاهايمان چيزهايي را از خداوند درخواست مي‌كنيم كه ارزش آنها را درك كرده باشيم و اگر به ارزش و والايي چيزي پي ‌نبريم، در پي تحصيل آن برنمي‌آييم. اما وقتي به دعاهاي اولياي خدا توجه مي‌كنيم و درمي‌يابيم كه چه اموري براي آنها والا و ارزشمند بوده است، مي‌كوشيم كه درخواست‌هاي آنها را محور دعاهاي خود قرار دهيم. برخي از درخواست‌هاي متعالي و ارزشمند اولياي خدا، درخواست‌هايي است كه امام سجاد(عليه السلام) در ادامة مناجات ذاكرين از خداوند دارند و مي‌فرمايند:

وَأَسْتَغْفِرُكَ مِنْ كُلِّ لَذَّةٍ بِغَيْرِ ذِكْرِكَ، وَمِنْ كُلِّ رَاحَةٍ بِغَيْرِ أُنْسِكَ، وَمِنْ كُلِّ سُرُورٍ بِغَيْرِ قُرْبِكَ، وَمِنْ كُلِّ شُغُلٍ بِغَيْرِ طَاعَتِك‏؛ «از تو استغفار مي‌طلبم و آمرزش مي‌جويم از هر لذتي غير از ياد تو (كه لذت حقيقي روح است) و از هر راحتي و آسايشي به‌جز انس با تو و از هر سرور و نشاطي به‌جز مقام قرب تو و از هركاري به‌جز اطاعت تو».