سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٩٥ - آرامش و تسكين روح با ذكر خدا و تحليل فلسفي و روان شناختي آن

دليلي براي توحيد و فطرت خداجوي انسان دانسته‌اند. بدين‌معنا كه دست قدرت الهي، فطرت كمال‌جويي را در انسان قرار داده و اين ميل، انگيزة تلاش، پيشرفت و تكامل را در انسان پديد آورده است؛ اما مقصد تكامل انسان در عالم ممكنات نيست. ازاين‌رو، انسان هر چقدر هم به امكانات و ثروت محدود دنيا دست يابد، باز سير نمي‌شود و اگر همة مرزهاي عالم ممكنات را درنوردد، عطش كمال‌جويي و تعالي‌خواهي او فرونمي‌نشيند. نقطه نهايي تعالي و تكامل انسان قرب الهي است و با رسيدن به آن انسان به كمال مطلوب خود دست مي‌يابد و به آرامش ابدي و پايدار مي‌رسد.

امام سجادعليه السلام) مي‌فرمايد: لاتَسْكُنُ النُّفوُسُ إِلاَّ عِنْدَ رُؤْياكَ؛ «نفوس جز با ديدار تو آرامش و سكونت نمي‌يابند». يعني هدف غايي انسان رؤيت خدا و لقاءالله و رسيدن به مرحله‌اي است كه هيچ حجاب و حائلي بين انسان و خدا نباشد. اين همان مقصدي است كه انسان براي نيل بدان آفريده شده است، و وقتي به اين مقصد رسيد، قرار مي‌گيرد و آرامش مي‌يابد. البته چون انسان‌ها ظرفيت‌هاي وجودي متفاوتي دارند، مراتب بهره‌مندي آنها از قرب و لقاي الهي متفاوت است و همه دراين‌زمينه مشترك‌اند كه با رسيدن به لقاي الهي و كمال متناسب با ظرف وجودي‌شان به هدف و مقصد ابدي خويش دست يافته‌اند.