سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٨٦ - خداوند و الهام کردن ياد خود بر دل بندگان شايسته

انسان با ذكر لفظي و به‌ويژه در جمع نمي‌تواند با ذكر انس بگيرد و چه‌بسا دراين‌صورت ازروي عادت ذكر بگويد. انس با ذكر وقتي حاصل مي‌شود كه انسان از ژرفاي دل به خداوند توجه يابد و در خلوت و پنهان از چشم‌ ديگران با خدا ارتباط برقرار كند و به ياد او باشد. وقتي انسان با تمرين و ممارست و مداومت در ذكر، با خدا مأنوس شد، اگر لحظه‌اي خدا را فراموش كند، ناراحت مي‌شود و احساس مي‌كند كه گم‌شده‌اي دارد. كسي كه با ذكر خداوند انس نيافته، بايد زمينه و آمادگي كافي را در خود فراهم آورد تا براي چند لحظه اذكاري چون الله اكبر و الحمد لله را بگويد؛ اما آن‌كه با ذكر خدا انس يافته، لحظه‌اي نمي‌تواند ذكر خدا را رها كند و همواره ذكر خدا را بر لب دارد و با دل نيز به ياد خداست و اگر عاملي او را از ذكر خدا جدا كند، سخت ناراحت مي‌شود. البته بايد به ياد داشت كه همة امور به دست خداست و اوست كه بايد دل انسان را با خود پيوند زند و قلب انسان را با نور هدايت و ياد خود زنده بدارد و توفيق انس يافتن با ذكر خويش را به او عنايت كند.