سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٧٩ - راهكارهاي تقويت ياد خدا و استمرار آن

سرآمد برنامه‌هاي او مي‌شود. در اين هنگام انسان از ياد خداوند لذت مي‌برد و در پرتو آن دلش حيات و طراوت مي‌يابد. بهترين و اساسي‌‌ترين آن برنامه‌ها نماز است و از‌اين‌رو خداوند دربارة نقش حياتي و اساسي آن در يادكرد خود مي‌فرمايد: وَأَقِمِ الصَّلاةَ لِذِكْرِي؛[١]«و نماز را براي يادكرد من برپا دار». شايد از اين آيه بتوان استفاده كرد كه يكي از حكمت‌هاي تشريع نماز اين است كه انسان به‌وسيلة‌ آن به ياد خداوند بيفتد و اگر خداوند نماز را واجب نمي‌كرد، چه‌بسا روزها مي‌گذشت و ما به ياد خدا نمي‌افتاديم و او را فراموش مي‌كرديم.

با توجه به اينكه ذكر مراتبي دارد و در آن شدت و ضعف هست، اگر كسي بخواهد بر كميت و كيفيت ياد و توجه به خدا بيفزايد، بايد علاوه بر واجبات، نمازها و عبادات مستحبي را نيز در برنامه‌هاي روزانة خود بگنجاند و بكوشد مستحبات نمازهاي واجب را نيز رعايت كند؛ به‌خصوص نمازهاي خود را در اول وقت اقامه كند. شايد يكي از اسرار تأكيد بر اداي نماز در اول وقت اين است كه انسان عادت كند نزديك وقت نماز به ياد خداوند بيفتد. علاوه بر آن كسي كه مقيد است نماز را در اول وقت بخواند، به‌گونه‌اي كارهاي روزانة خود را برنامه‌ريزي مي‌كند كه مانع نماز او نشوند و از اول صبح به‌گونه‌اي برنامه‌هاي خود را تنظيم مي‌كند كه اول وقت ظهر به نماز ظهر اختصاص يابد و براي ديگر نمازهاي واجب نيز چنين مي‌كند. اين نوع برنامه‌ريزي باعث مي‌شود كه انسان در طول روز به ياد خدا باشد و تقيد به خواندن نماز اول وقت باعث دوام ياد خداوند مي‌شود. وقتي انسان پيوسته به ياد خداوند باشد، با او انس مي‌گيرد؛ چه‌آنكه، يكي از ويژگي‌هاي انسان اين است كه وقتي مكرر با كسي يا چيزي ارتباط داشت، با آن انس مي‌گيرد و بدان خو مي‌كند. طبيعت انسان خو‌پذير است و