سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٧٨ - راهكارهاي تقويت ياد خدا و استمرار آن

اگر تمرين نداشته باشد و مكرر بدان توجه نكند، آن را فراموش مي‌كند. بنابراين درجة يادكرد ما از دانسته‌ها بستگي به درجة محبت و نفرت ما از آنها دارد. اگر تعلق خاطر، محبت و يا نفرت ما از چيزي عادي و معمولي باشد، ممكن است خيلي زود آن را فراموش كنيم؛ اما اگر تعلق خاطر، محبت و نفرت ما از چيزي شديد باشد، آن ‌چيز در خاطر ما باقي مي‌ماند و حتي اگر ما بخواهيم آن را فراموش كنيم، از يادمان نمي‌رود.

از آنچه گفته شد روشن مي‌گردد كه ايمان و محبت اندك ما به خداوند باعث مي‌شود كه ما خداوند را فراموش كنيم و پيوسته به ياد او نباشيم و درنتيجه توجه و اشتغال به امور دنيوي و لذت‌هاي مادي و گرفتاري‌ها ما را از ياد خداوند غافل مي‌كند. در‌اين‌صورت انسان مي‌تواند با زحمت و تلاش و با ايجاد زمينه‌ها و عوامل توجه به خداوند، ياد او را در دل خود زنده كند؛ اما كساني كه ايمان و محبتشان به خداوند شديد است، پيوسته به ياد خدا هستند و چيزي نمي‌تواند آنان را از ياد او غافل كند؛ چنان‌كه فرد مصيبت‌ديده، مصيبت خويش را فراموش نمي‌كند و اطرافيان مي‌كوشند با سرگرم كردن او به امور ديگر، از شدت توجهش به آن مصيبت بكاهند.

راهكارهاي تقويت ياد خدا و استمرار آن

اگر خداوند به انسان لطف كند و به او توفيق دهد كه ايمان و محبتش را به خداوند تقويت كند، در‌اين‌صورت انسان پيوسته خدا را ياد مي‌كند و نه‌تنها از ياد خداوند خسته نمي‌شود، بلكه از آن لذت هم مي‌برد. مشكل ما اين است كه تعلق خاطر به امور دنيا و محبت‌هاي استقلالي به ديگران، قلب ما را فراگرفته و ما را از ياد خدا غافل كرده است. براي رهايي از اين غفلت و براي توجه به ياد خداوند، شرع مقدس و نيز اساتيد اخلاق، راه‌ها و برنامه‌هايي معرفي كرده‌اند كه اگر انسان به‌صورت منظم آن برنامه‌ها را اجرا كند، ياد و توجه خداوند در دل او زنده مي‌شود و انسان به مرحله‌اي مي‌رسد كه ذكر خدا