سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٧١ - ذكر يا هم نشيني با خدا

توفيق يابد امام زمان(عجل الله) را ملاقات كند، افتخار بسيار بزرگي نصيب او شده است؛ اما بايد در نظر داشت كه انبيا و اولياي خدا و علماي بزرگ كه ملاقات و هم‌نشيني با آنها آرزوي ماست، همه بندة خدا هستند؛ هرچه دارند خداوند به ايشان بخشيده و هرگز شأن و مقام آنها به مقام و منزلت خداوند نمي‌رسد. از اين نظر هم‌نشيني با خداوند بزرگ‌ترين افتخار و موهبت الهي است كه هيچ نعمتي به پاي آن نمي‌رسد.

ذكر يا هم‌نشيني با خدا

مضمون جملة يا جَليس الذَّاكرين» آمده است و سپس، همانند آن مضمون با عبارت يا مَوجُودَ مَنْ طَلَبَهُ (اي موجود و حاضر براي هركه تو را طلبد) آمده كه اين تعابير منحصر‌به‌فرد است و در ديگر دعاها و روايات مشاهده نشده است. تعبير مزبور گوياي اين حقيقت است كه امكان ندارد كسي خداوند را ياد كند و او را بخواند، اما او را در كنار و نزد خود نيابد. البته ازآنجاكه ما چشم بصيرت نداريم، خداوند را نزد خود نمي‌يابيم و مي‌پنداريم كه خداوند به ما توجهي ندارد و وقتي او را مي‌خوانيم، اعتنايي به ما نمي‌كند.

اگر ما قدر هم‌نشيني با خداوند را مي‌دانستيم و به عظمت چنين افتخاري پي مي‌برديم، سزاوار بود كه جز امور ضروري زندگي و آنچه مكلف و متعهد به انجام آن هستيم، ديگر كارها را رها كنيم و پيوسته خود را با ياد و ذكر خدا مشغول سازيم؛ اما با كمال تأسف برخي نه‌تنها از ياد خدا و هم‌نشيني با او لذت نمي‌برند، به آن ميل و رغبتي نيز ندارند و از ياد خدا احساس خستگي نيز مي‌كنند. حتي گاه برخي به درجه‌اي از پستي و شقاوت مي‌رسند كه از ياد خدا نفرت دارند؛ چنان‌كه خداوند دربارة آنها مي‌فرمايد: وَإِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ وَإِذَا ذُكِرَ الَّذِينَ مِنْ دُونِهِ إِذَا هُمْ