سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٥١ - آرمان هاي بلند اولياي خدا

گفتار پنجاه‌و‌سوم

آرمان‌هاي بلند اولياي خدا

چنان‌كه گفتيم، در مناجات عارفين بيشتر بر معرفت و محبت الهي تكيه شده است. بنابراين ما نيز به تبيين ارتباط متقابل بين محبت و معرفت پرداختيم. گفتيم كه مرتبه‌اي از معرفت، پاية محبت است و در مقابل، تحصيل برخي از مراتب معرفت در گرو محبت و رشد آن است. هرچه محبت انسان به خداوند شديدتر شود، معرفت او به خداوند نيز ارتقا مي‌يابد، و متقابلاً هرچه معرفت انسان به خداوند افزايش يابد، محبت او نيز گسترده‌تر و راسخ‌تر مي‌شود؛ تا آنكه انسان به عالي‌ترين مرتبة محبت، كه به اولياي خدا اختصاص دارد، بار مي‌يابد. مقامات متعالي عشق به خدا كه در مضامين عالي اين مناجات مطرح شده، به انسان اميد و همت عالي مي‌بخشد؛ انگيزة او را براي توجه به مقامات اولياي خدا برمي‌انگيزد و در وي شوق تلاش براي رسيدن به آن مقامات و استفاده از ظرفيت وجودي خويش را فراهم مي‌آورد. توجه به دنيا و پرداختن بدان، از همت انسان مي‌كاهد؛ او را به پستي مي‌كشاند و موجب مي‌شود كه حتي مؤمنِ برخوردار از محبت اهل‌بيت(عليهم السلام) و اهل ولايت، در حد حيوان تنزل كند؛ تنها به مسائل دنيوي بپردازد و اوضاع زندگي او را از پرداختن به امور معنوي بازدارد.