سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١٠ - توجه كامل به خداوند؛ آرامش بخش دوستان خدا

براي رسول خداأرحنا يا بلال؛[١] «اي بلال، با گفتن اذان ما را راحت و آسوده گردان».

آن حضرت هنگامة نماز را كه عالي‌ترين جلوه‌هاي خضوع، خشوع و گفت‌وگوي با معبود را ترسيم مي‌كند، زيباترين و بهترين لحظاتشان مي‌دانستند و مي‌فرمودند:‌ حُبِّبَ إِلَيَّ مِنْ دُنْياكُمْ النِّسَاءُ وَالطَّيِبُ وَجُعِلَ قُرَّةُ عَيْنيِ فِي الصَّلاةِ؛[٢] «از دنياي شما زن و عطر، محبوب من گشته‌اند، اما نماز نور چشم من است».

از وظايف كسي كه داراي چند همسر است، تقسيم شب‌ها بين آنهاست و بر اين اساس آن حضرت هر شب را به يكي از زنانشان اختصاص مي‌دادند و با او به سر مي‌بردند.‌ اما وقتي همسرشان به خواب مي‌رفت، حضرت از بستر برمي‌خاستند و در گوشه‌اي خلوت به مناجات با خداوند مي‌پرداختند. در يكي از شب‌هايي كه به ام‌سلمه اختصاص داشت و حضرت در حجرة او به سر بردند، نيمه‌هاي شب ام‌سلمه از خواب برخاست و رسول خدا(صلى الله عليه وآله) را در بستر نيافت. پس انديشيد كه آن حضرت به خانة يكي ديگر از همسرانشان رفته‌اند. با آن انديشه از بستر برخاست و به جست‌وجو پرداخت،‌

(١). محمدباقر مجلسي، ‌بحار الانوار،‌ ج٨٢، باب ١، ص١٩٣.

(٢). شيخ حر عاملي،‌ وسايل الشيعه، ج٢، ص١٤٤، ح١٧٥٥.