سجاده های سلوک - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٣ - بي رغبتيِ دوستان خدا به دنيا و رغبت آنها به آنچه نزد خداست

پروردگارمان ايمان آورديم تا لغزش‌هاي ما و آن سحري كه ما را بدان وادار كردي بيامرزد؛ و خدا بهتر و پاينده‌تر است».

كسي كه به معرفت حقيقي و محبت خالصانه به خداوند نائل شده، و به آنچه نزد خداوند هست رغبت دارد، همواره بايد به ياد خداوند باشد؛ چون ياد خداوند عوامل غفلت‌زايي را كه در دنياي انسان قرار دارند، كنار مي‌نهد و بي‌اثر مي‌سازد. از‌اين‌رو حضرت از خداوند مي‌خواهد كه ايشان را در شمار كساني قرار دهد كه ذكرش را به آنها الهام كرده، و شكر‌گزاري نعمت‌هايش را به آنان آموخته است. قدرداني و شكرگزاري از نعمت‌هاي خداوند ناشي از درك عظمت نعمت‌هاي الهي و اهميت آنهاست و باعث مي‌شود كه انسان همواره به نعمت‌هاي خداوند توجه داشته باشد و قدر آنها را بداند. همچنين حضرت از خداوند درخواست مي‌كنند كه ايشان را در شمار كساني قرار دهد كه آنان را به طاعت و بندگي‌اش سرگرم ساخته، و در زمرة صالحان و شايستگان خلقش قرار داده و براي مناجات با او برگزيده است و علاقه‌شان را از هرچه آنان را از خداوند دور مي‌سازد، قطع كرده است.