به شنوايى در جاى خود آمده است. در اينجا مدخل از واژههاى «اذن» و
«سمع» استفاده شده است.
اهمّ عناوين: خلقت گوش، مهر شدن گوش، نعمت گوش و نقش گوش.
آگاهى گوش
١. آگاهى گوش انسان، از اعمال و رفتار خويش:
وَ لا تَقْفُ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَ
الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا «١».
اسراء (١٧) ٣٦
حَتَّى إِذا ما جاؤُها شَهِدَ عَلَيْهِمْ سَمْعُهُمْ وَ
أَبْصارُهُمْ وَ جُلُودُهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ وَ ما كُنْتُمْ
تَسْتَتِرُونَ أَنْ يَشْهَدَ عَلَيْكُمْ سَمْعُكُمْ وَ لا أَبْصارُكُمْ وَ لا
جُلُودُكُمْ ... «٢»
فصّلت (٤١) ٢٠ و ٢٢
استفاده از گوش
٢. استفاده نكردن مناسب از نعمت گوش، موجب مسئوليّت انسان در نزد
خداوند:
وَ لا تَقْفُ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَ
الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا.
اسراء (١٧) ٣٦
نيز---)
همين مدخل، نعمت گوش
انگشت به گوش كردن
٣. انگشت به گوش كردن قوم نوح در برابر دعوت او به ايمان و بهرهمندى
از آمرزش الهى:
وَ إِنِّي كُلَّما دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا
أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ ...
نوح (٧١) ٧
٤. تشبيه منافقان به قراردهنده انگشتان خود در گوش، بر اثر ترس ناشى
از گرفتار شدن در فضايى تاريك و بارانى، همراه رعد و برق:
أَوْ كَصَيِّبٍ مِنَ السَّماءِ فِيهِ ظُلُماتٌ وَ رَعْدٌ وَ
بَرْقٌ يَجْعَلُونَ أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ مِنَ الصَّواعِقِ حَذَرَ
الْمَوْتِ ...
بقره (٢) ١٩
٥. انگشت به گوش كردن، راهى براى در امان ماندن از صداهاى وحشتناك
(صاعقه و ...):
أَوْ كَصَيِّبٍ مِنَ السَّماءِ فِيهِ ظُلُماتٌ وَ رَعْدٌ وَ
بَرْقٌ يَجْعَلُونَ أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ مِنَ الصَّواعِقِ حَذَرَ
الْمَوْتِ ...
بقره (٢) ١٩
٦. ترس از مرگ، سبب انگشت به گوش كردن، هنگام شنيدن صداهاى وحشتناك:
... يَجْعَلُونَ أَصابِعَهُمْ فِي
آذانِهِمْ مِنَ الصَّواعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِ
...
بقره (٢) ١٩
حسابرسى گوش در قيامت
٧. گوش، چشم و دل انسان، مورد حسابرسى خداوند، در قيامت:
... إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ
الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا.
اسراء (١٧) ٣٦
خلقت گوش
٨. خلقت گوش، به فرمان خداوند:
... وجَعَلَ لَكُمُ السَّمعَ والابصرَ ....
نحل (١٦) ٧٨
وهُوَ الَّذى انشَا لَكُمُ السَّمعَ
....
مؤمنون (٢٣) ٧٨
(١) . مسئول بودن گوش فرع بر آگاهى آن است
(٢) . گواهى دادن، فرع بر آن است كه گواهىدهنده به آنچه گواهى
مىدهد آگاه باشد
|