وَ الَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْواجَهُمْ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ شُهَداءُ إِلَّا أَنْفُسُهُمْ فَشَهادَةُ أَحَدِهِمْ أَرْبَعُ شَهاداتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ‌ «١».

نور (٢٤) ٦

٢. قذف‌

٢٠. قذف به همسر، موجب لعان:

وَ الَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْواجَهُمْ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ شُهَداءُ إِلَّا أَنْفُسُهُمْ فَشَهادَةُ أَحَدِهِمْ أَرْبَعُ شَهاداتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ‌ وَ الْخامِسَةُ أَنَّ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَيْهِ إِنْ كانَ مِنَ الْكاذِبِينَ.

نور (٢٤) ٦ و ٧

٣. نبود گواه‌

٢١. عجز از اقامه شهود از سوى شوهر براى اثبات ادّعاى خويش (در قذف) همسرش، موجب لعان:

نور (٢٤) ٦ و ٧

لعب‌

لعب ضدّ «جِدّ» است. به شخصى كه عملى بدون فايده انجام دهد لاعب گفته مى‌شود. «٢» فرق بين «لَعِبْ» و «لَهْو» اين است كه لعب فعلى است كه اجزاى آن منظّم، ولى داراى هدفى خيالى باشد، همانند بازيهاى كودكانه، ولى لهو اشتغال و باز ايستادن از چيزى است كه براى فرد مهم است. «٣» در اين مدخل از واژه‌ «لعب» استفاده شده است.

اهمّ عناوين: اشتغال به لعب و لعب با دين.

اجتناب از لعب‌

١. اجتناب تقوا پيشگان از اشتغال به بازى زندگى دنيا و غفلت از آخرت:

وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ لَلدَّارُ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ أَ فَلا تَعْقِلُونَ.

انعام (٦) ٣٢

إِنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ إِنْ تُؤْمِنُوا وَ تَتَّقُوا يُؤْتِكُمْ أُجُورَكُمْ وَ لا يَسْئَلْكُمْ أَمْوالَكُمْ.

محمّد (٤٧) ٣٦

٢. اجتناب مؤمنان از اشتغال به لهو و لعب در دنيا:

محمّد (٤٧) ٣٦

اشتغال به لعب‌

٣. به كار نگرفتن عقل و انديشه، زمينه اشتغال به لعب و لهو دنيا:

وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ لَلدَّارُ الْآخِرَةُ

[١] . استثنا در جمله «ولم يكن لهم شهداء الّا انفسهم» استثناى متصل و معناى آيه چنين است. در مردانى كه همسران‌شان را قذف كنند اگر فقط خودشان ناظر و شاهد زنا بودند و به جز خودشان كسى نبود بايد سوگند ياد كنند، به اين معنا كه اگر خودشان هم شاهد نبودند نوبت به لعان نمى‌رسد

[٢] . لسان العرب، ج ١٢، ص ٢٨٧، «لعب»

[٣] . الميزان، ج ١٤، ص ٢٤٧